ERZURUMLU ALVARLI EFE’NİN “BUGÜN MAH-I MUHARREMDİR” ŞİİRİ

Erzurum’un yetiştirdiği en büyük manevi mimarlardan biri olan Alvarlı Efe Hazretleri’nin (Muhammed Lütfî Efendi) kaleme aldığı “Bugün Mah-ı Muharremdir” şiiri, Muharrem ayının gelmesiyle birlikte gönüllerdeki yerini bir kez daha tazeledi. İslam tarihinin en derin acılarından biri olan Kerbela faciasını ve Ehl-i Beyt sevgisini eşsiz bir samimiyetle dile getiren bu eser, asırlardır Anadolu insanının hüzün ve bağlılık sembolü olmaya devam ediyor.

Kerbela Hüznü Satırlara Döküldü

Alvarlı Efe Hazretleri, şiirinde Muharrem ayının girmesiyle birlikte müminlerin yüreğine düşen ateşi tasvir eder. Hazret-i Hüseyin ve beraberindeki canların susuz bırakılarak şehit edilmesi, onun mısralarında sadece tarihi bir olay olarak değil, her an yaşayan bir sızı olarak aktarılır. Şiirde geçen tasavvufi derinlik, okuyucuyu hem bir tefekküre sevk ediyor hem de Peygamber efendimizin mübarek soyuna olan sadakati pekiştiriyor.

İşte o mübarek kalpten dökülen ve adeta hafızalara kazınan bazı mısralar:

“Bugün mah-ı Muharremdir muhibb-i Hanedan ağlar Yürek can mülkü bir feryad-ı fıgan ağlar”

Şiirin Tam Metni

Efe Hazretleri’nin divanında yer alan bu nadide eserin tamamı şu şekildedir:

Bugün mah-ı Muharremdir muhibb-i Hanedan ağlar
Yürek can mülkü bir feryad-ı fıgan ağlar
Bugün dert günüdür canlar feda-yı canan ağlar
Bu matemde zemin ü asuman ağlar cihan ağlar

Susuzluktan sararmış gül gibi solmuş bedenler bak
Aliyyü’l-Murtaza evladı can feda edenler bak
Kerbela çölünü kan ile sela gark edenler bak
Bu matemde zemin ü asuman ağlar cihan ağlar

Hüseyin’dir o şah-ı enbiya nûru hidayettir
Ona ağlamak ancak mümin-i cana saadettir
Gönül mülkünü yıkan bu musibet bir kıyamettir
Bu matemde zemin ü asuman ağlar cihan ağlar

Lütfîyâ hûn-ı dille yaz bu matem-i ulyâyı
Unutma hiç gönülden o şehid-i Kerbela’yı
Gözün yaşıyla sulat bahçe-i al-i aba’yı
Bu matemde zemin ü asuman ağlar cihan ağlar

Bir Kültür ve İrfan Mirası

Alvarlı Efe Hazretleri’nin bu eseri, yalnızca dini günlerde hatırlanan bir metin olmanın ötesinde, Anadolu irfanının Ehl-i Beyt’e bakışını özetleyen bir vesika niteliğindedir. Şiir, günümüzde de çeşitli meclislerde mersiye olarak okunmakta ve dinleyenleri derinden etkilemektedir. Tasavvuf edebiyatının en nadide örneklerinden biri kabul edilen bu şiir, kalbinde zerre kadar sevgi barındıran herkesi derinden sarsmaya ve düşündürmeye devam ediyor.

ALVARLI MUHAMMET LÜTFİ (EFE) KİMDİR?

Nakşibendî büyüklerinden. 1868 (H.1285) târihinde Erzurum’un Hasankale ilçesine bağlı Kındığı köyünde doğdu. Babası Hâce Hüseyin Efendi, annesi, Seyyide Hadîce Hanımdır. İlk tahsîlini babasından aldı. Sonra Erzurum’daki tanınmış bâzı âlimlerin derslerine devâm etti. 1890 yılında Hasankale’nin Sivaslı Câmiine imâm oldu. Aynı yıl babasıyla Bitlis’e giderek Muhammed Küfrevî hazretlerine talebe oldu. Bâtınî ilimlerde ilerledi. Her gün iki saat hocasının sohbetinde bulunurdu.

Muhammed Lütfi Efendi, bu nazarla bilinmeyen, anlaşılmayan derecelere kavuştu. Ertesi sabah Pîr-i Küfrevî hazretleri kendisini halîfe seçtiğini ve halkı irşâda memur ettiğini bildirdi. Böylece icâzetini (diploma) aldıktan sonra bir müddet daha Sivaslı Câmiinde göreve devâm etti.

Sonra tâyini Erzurum’un Dinarkom köyüne çıktı. Burada iken 1916’da Rusların doğuda Van, Muş ve Bitlis’i ele geçirmeleri üzerine Erzurum’a geldi. Rus istilâsının devâm etmesi ile Tercan’ın Yavi Köyüne gitti. Burada bir taraftan imâmlık yaparken diğer taraftan gönlüne girdiği herkesi Rus zâlimlerine karşı silahlandırdı.

1917’de Rusya’da bolşevik ihtilâlinin vukû bulmasından sonra Ruslar, Osmanlı topraklarından çekilirken silahlarınıErmenilere vererek onları mâsum ve savunmasız Türkler üzerine kışkırttılar. Ermenilerin hedefi, Doğu Anadolu’yu da içine alan büyük Ermenistan devletini kurmaktı. Bunun için Türk ve Müslüman olan halkın bölgeyi terketmesini istiyorlardı. Bu gâyeleri tahakkuk ettirmek üzere görülmemiş bir kıyım ve imhâ hareketine başladılar. Beşikteki bebeklere ve yatalak hastalara varıncaya kadar öldürdüler. Bâzılarını câmi, ev ve ahırlara toplayarak sonra ateşe verdiler. Bu mezâlim, doğudan batıya doğru büyük bir göç dalgasının başlamasına sebep oldu.Ermenilerin bu insanlık dışı fiillerine karşı, Muhammed Lütfî Efendi, Yavi ve komşu köylerden topladığı altmış kişilik bir müfrezeyle harekete geçti. Önce Oyuklu köyü yakınındaRusların karargâh deposu olan ve Ermenilerin elinde bulunan bir silah deposunu bastı. Bu silah ve malzemeleri Haydari Boğazı’ndaki Zergide köyünde bulunan Türk ordusuna ulaştırdı. 12 Mart 1918’de Türk ordusu ile birlikte Erzurum’a girdi. Ancak aynı gün babası Hâce Hüseyin Efendi şehîd düştü.

Doğu’nun Ermeni mezâliminden kurtarılmasından sonra tekrar Hasankale’ye döndü. Kendisine Hasankale müftülüğü teklif edildi ise de kabûl etmedi. Bu sırada Alvar köyü insanlarının ısrarlı istekleri üzerine oraya yerleşti. Bundan sonra halk arasında”Alvar İmâmı” ve “Efe hazretleri” ünvanıyla tanındı. Bir Nakşibendî-Hâlidî şeyhi olarak 1939’a kadar bu köyde, bu târihten sonra da Erzurum’da halkı irşâd ile meşgûl oldu. 1947, 1949 ve 1950 yıllarında olmak üzere üç defâ hacca gitti. 12 Mart 1956’da vefât etti. Cenâzesi Alvar köyüne götürülerek oraya defnedildi.Allahü teâlânın aşkı ve Resûlullah’ın sallallahü aleyhi vesellem sevgisiyle dolu olduğu görülmektedir.

Hasbahçe Gazetesi / Haber Merkezi

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar