Anneme

Çocuk olmak ne güzel şey anne
Şimdi ben kırkımdan yukarda
Boğuşurken zamanla
Dönsek seninle yine o en saf maziye
Yeniden doğursana beni bebek olayım
Geceleri koynunda uyuyayım.
Sabahla benimle uykusuz gecelerde
Seccadende uyu yine sana bakayım.

Bir tebessümüme yak bütün ışıklarını gönlünün
Maviden hırka doku bana
Siyahtan atkı
Şöyle getir üzerimde dene
Kokla yeniden içimdeki sen sevgini

Biraz büyümüş olsam seneler kovalasa kendimi
Elimden tutsun babam parklarda koşayım
Düşeyim kapaklanayım yere
İçin cızzz etsin bir daha

Çocuk olmak ne güzel şey anne
Bir yanımda babam bir yanımda sen
Yürüsek şehrin bakir sokaklarında
Küçücük mahallelerin toprak yollarında
Yeşil yeşil bahçelerde otursak yine
Sen çayı demlerken rüzgâra karşı
Babam benimle top oynasa

Arabam olsun mesela kırmızı yeşil siyah
Polis arabası sireniyle dolaşsam odadan odaya
Elinde çikolatayla babam kapıyı çalsa
Aslan oğlum diyip beni havaya atsa
Gülsem onunla kıkır kıkır
Başımı okşasa
Ne güçlü babam var diye hayran olsam ona bir daha

Kavgalarınızın ortasından sağa sola kaçsam
Kapının olmadı koltuğun ardına saklansam
Bazen alamadığımızın arkasından ağlasam
Bazen alamadığımızı anlasam
Olsun paramız olunca alırız di mi baba desem yine

Okulun ilk günü
Siyah önlüğümü
Beyaz yakalığımı giydirsen bana
Hasretle baksan yüzüme
Beni okutmadılar oğlum
Sen oku büyük adam ol desen
Ödevlerime yardım etmesi için babamı beklesen geceleri

Bir hastalık tutmaya görsün beni
Koştursan ordan oraya uzun hastane kuyruklarında
Elimi aralıksız alnıma koyup iyi misin diye sorsan bir daha bir daha

Sobanın yanına yaklaşma
Yemeğini bitir
Ödevini yap
Diye talimatlar yağdırsan
Sıra sıra
Ve ben şairlere inat
Şiir tadında döksem mazimi kelimelere
Birileri bu ne cüret dese
Alttan alttan gülse
Olsun be anne

İkimizde biliyoruz artık
Ne ben çocuk olacağım bir daha
Ne sen bir daha anne
Biliyorum duandan beni bir kere dahi eksik etmediğini
Ve senin gözünde hiç büyümediğimi

Ömrün mübarek
Daimi mekânın cennet olsun anne.

Serdar ÇİL