AVRUPA’NIN KARANLIK MİRASI: “BEBEK ÇİFTLİKLERİ” VE TOPLU MEZARLAR

Avrupa’nın modernleşme sancıları çektiği dönemlerde, toplumsal baskı ve yoksulluk nedeniyle “gayri meşru” kabul edilen binlerce bebeğin hayatı, para karşılığı bakılacakları vaadiyle verilen “bebek çiftliklerinde” ve dini kurumlara bağlı evlerde trajik bir şekilde son buldu.

Bebek Çiftlikleri: Kar Amacıyla İşlenen Cinayetler

19. yüzyılın sonlarında, özellikle İngiltere ve İskandinavya’da yaygın olan “Bebek Çiftlikleri”, yoksul ya da toplumdan dışlanmış annelerin bebeklerini belirli bir ücret karşılığında bıraktıkları yerlerdi.

Melek Yapıcılar (Angel Makers): İsveç ve Danimarka gibi ülkelerde bu kadınlara “melek yapıcı” deniliyordu; çünkü aldıkları bebeklerin çoğu bakımsızlık, açlık veya doğrudan cinayet yoluyla kısa sürede hayatını kaybediyordu.

Amelia Dyer Vakası: İngiltere tarihinin en korkunç isimlerinden biri olan Amelia Dyer’ın, 20 yıl boyunca 400’den fazla bebeği öldürdüğü tahmin ediliyor. Dyer, ailelerden bakım ücretini alıyor, ardından bebekleri boğarak nehre atıyordu.

İrlanda’nın “Utanç” Evleri ve Kanalizasyon Tankındaki Bebekler

Sadece bireysel çiftlikler değil, devlet ve kilise destekli kurumlar da bu trajedinin parçasıydı. İrlanda’da 1922-1998 yılları arasında faaliyet gösteren “Anne ve Bebek Evleri”ne dair hazırlanan resmi raporlar, bu yerlerdeki bebek ölüm oranlarının genel nüfusun iki katı olduğunu ortaya koydu.

Tuam Skandalı: 2014 yılında tarihçi Catherine Corless’ın araştırmalarıyla ortaya çıkan olayda, Galway’deki bir kurumun bahçesindeki eski bir foseptik tankında 796 bebeğin ceset kalıntıları bulundu.

9 Bin Ölüm: İrlanda hükümetinin kurduğu komisyonun 2021 yılında yayınladığı nihai raporda, bu tür 18 kurumda toplam 9 bin çocuğun öldüğü açıklandı. Çocukların ölüm nedenleri arasında yetersiz beslenme, hastalıklar ve ağır ihmal yer alıyordu.

Toplumsal Damgalama ve Sistemik İhmal

Bu ölümlerin bu kadar uzun süre gizli kalmasının temel nedeni, evlilik dışı çocuk sahibi olan kadınların toplumdan dışlanması ve bu çocukların “günahın meyvesi” olarak görülmesiydi. Aileleri tarafından reddedilen kadınlar, çocuklarını bu ölümcül kurumlara bırakmak zorunda kalıyor, devlet ise bu kapalı kapılar ardındaki dramı on yıllarca görmezden geliyordu.

Günümüzde bu bölgelerin birçoğunda kazı çalışmaları devam etmekte ve kurbanlar için anıt mezarlar inşa edilmektedir. Avrupa devletleri, geçmişteki bu sistemik ihmaller nedeniyle hayatta kalanlardan ve ailelerden resmi olarak özür dilemiştir.

Hasbahçe Gazetesi / Haber Merkezi

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar