Bizim de Suçumuz Var

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

Suçu olmadığı halde dünya denen illetin cezasını bir ömür çekmekten yoruldu bıktı bu gönül sahipleri…

Ne diyordu şair: “Dünya, hassas insanlar için bir cehennemdir.”

Bir de imtihan denen sır etrafını sararsa insanın, o zaman hayatın çilesine daha çok vâkıf oluyor, daha çok acı çekiyorsun…

Yazık ki; hiç ayılmamışız, hep bir telaş, hep bir üzüntü, hep bir koşuşturma…

Somut olan ne varsa hepsi ile cebelleşmiş, soyut birçok değeri görmemiş gözümüz, gönlümüz…

Ya hiç güvenmemiş, boşluğa düşmüşüz… Ya çok güvenmiş, hayal kırıklığına uğramışız. Ya sevmemiş, sevginin tadına varmamış mahzun olmuşuz… Ya çok sevmiş, karşılığında horlanmış, hırpalanmış, ezilmiş, sanki cezalandırılmışız…

Velhasıl dünya insana hak ettiği hiçbir şeyin karşılığı olamamış…

Bizim de suçumuz var… Yıllardır her şeyi düşünmüşüz, kendimiz hariç. Her şeye yetişmiş, bir tek kendimize geç kalmışız.

Durup düşünüyorum, herkeste bir dert, herkeste bir hüzün, bir keder… Kime sorsan razı değil, ne dünyadan ne de içindekilerden.

Tanıdık geliyor bu hüzün, bu gözyaşı ve keder. Ben biliyorum bu ayrılıkları, bu vedaları… Tanıdık geliyor bu karanlık, kindar, öfkeli, umursamaz, duygusuz insanlar… Hepsi tanıdık…

O kadar çok acı var ki dünyada! Bakmayın siz bazılarının ağzı yırtılırcasına kahkaha attığına, keyifle yaşar gibi göründüğüne, hayat dolu olduğuna…

Bu dünya bir cehennem… Bakma sen bilmiyormuş gibi yaptıklarına… Herkes bunun farkında…

Bazen için burkulur, neye içerlediğini bilmeyen bir küskünlük hali olur ya insanda… Niye?.. Çünkü insanoğlu zayıf..! Çünkü herkes içinde bir kalp taşıyor, her insan dünyaya masum geldi… O masum bebekten kırıntılar hep vardır her yaştan insanın içinde…

Çünkü hiçbir insan “kötü insan” olarak gelmedi dünyaya… Ya şartlar değiştirdi insanı, ya da insan insana, evvelâ kendi nefsine zulmetti…

Dünya hâli işte, herkes bir şeyle imtihanda… Ve herkes en çok da kendi “karakteri” ile imtihanda…

Karakter birey olarak ele alınır; çelişkileri, acıları, mutlulukları, çıkmazları sadece kendisine aittir ve kendisiyle sınırlandırılmıştır çünkü…

Ve bazen insan bu sınırın içinden çıkamıyor… Kendi içinde boğuluyor…

Öyle işte…!

Mine GÜLŞEN