Dünya hali işte…

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

Derdine derman olduklarım, bir gün bana dert olacaktır biliyorum.

İnsan yorulunca, üzülünce dünya kocaman bir nefes darlığı oluyor.
Güçlüyüm diyorum ama kalbim bir gelincik kadar hassas.

Bugünde akşam oldu,
Her zaman nasılsak, bu akşam da öyleyiz işte,
Canımız sıkkın, kalbimiz dargın.
Dudağımı bükmüş zoraki gülümsemişim komik sayılan ne varsa.

Bir ses kulağıma “yapabilirsin” diyor.
İçimdeki ses “yorgunum, yılgınım” diyor.
Tanıştığım insanlar başka, vedalaştıklarım ise bambaşka.
Sahi neydi sizi bu denli değiştiren!?
Ne umdum, ne buldum.
Bulduklarım umduklarım mıydı acaba.
Eriştim mi acaba baharlara,
Vardığım yollar kopan fırtınalara değmeliydi.
Peki değdi mi atlattığım fırtınalara?!

Aklımdakiler, ruhumdakiler ayni ile baki ama
Artık ne zaman aynı zaman,
Ne mekân aynı mekân.
Artık ne ben eski ben,
Ne siz gözümde aynı!

Bakmak göreceli bir kavram.
Bakış açısı bir süre sonra değişiyor insanın.
Bazen eskisi gibi bakmıyorsun.
Bazen baktığın eskisi gibi görünmüyor.
Bazen görmemen gereken şeyleri görüyorsun.
Bazen önünde de olsa görmüyorsun.
Bazen hiçbirini görmek istemiyorsun.
Bazen de hepsini arıyorsun.
Kimse kimseyi anlamıyor diyorlar ya,
Yalan! Herkes herkesi, herkes her şeyi anlıyor.

Herkes, anlamak istediğini anlıyor,
Gerisi anlasa da anlamıyor.

Mine GÜLŞEN