EĞİTİMCİ GÖZÜYLE İNSAN VE OKUL

Ahmet AL

alahmet53@hotmail.com

Nisan ayı içerisinde millet olarak önce Şanlıurfa’da, sonrasında Kahramanmaraş’ta cereyan eden okul baskınlarında çocuklarımızın ve öğretmenimizin ölümü hepimize derin acılar yaşattı ve yaşatmaya devam ediyor.

Devletin birimleri hemen devreye girdi ve gerekenleri yaptılar. Raporlar tutuldu, çeşitli fiziksel önlemler alındı. Hâlbuki buna benzer çalışmalar, 2007 yılında olduğu gibi “Çocuğa Şiddet” üzerine Meclis’te de yapılmıştı ancak sonuç halen vahim. Dikkat edersek bugün de meselenin sadece güvenlik ve maddi boyutları üzerinde durulmaktadır. Konunun sosyolojik, psikolojik ve eğitim boyutuna inen yok.

Bir öğrencinin eğitimi üçlü sacayağı üzerindedir. Bunlar; aile, okul ve öğrencidir. Bunları ıslah etmedikçe bu gibi sosyal problemlerimiz bitmeyecektir.

Ailede şiddeti, boşanma oranlarını, anneyi değersizleştirmeyi ve itibarsızlaştırmayı, egolarımızı ve nüfus planlama sorunlarımızı çözmedikçe sacayağının biri kırıktır.

Okula gelince; öğretmenleri sıradanlaştırmaktan, itibarsızlaştırmaktan, ilmine ve eğitimine güven duymamaktan vazgeçmedikçe sacayağının diğeri de kırıktır. Üçlü sacayağının bir diğer unsuru ise bizzat okulun niteliğidir. Milli Eğitim; öncelikle okulların sadece birer “bilim yuvası” olmadığını, aynı zamanda birer “eğitim binası” olduğunu çocuklara ve velilere kavratmadıkça; okulları sadece bir iş ve meslek kurumu olmaktan çıkarmadıkça, okulları öğrenciye sevdirmedikçe ve okul müfredatını sadeleştirmedikçe bu meselelerin altından kalkmak mümkün değildir.

Öyleyse çare nedir diyeceksiniz. Şikâyet kolay, çözüm nedir?

Bilhassa okullarımızı ebeveynlere açmalıyız. Okullarımızın sadece bilgi verilen ve sınavların yapıldığı yerler olmadığını göstermeliyiz. Gerekli eğitimi velilere de vererek şiddetin bir çözüm aracı olmadığını, evde uygulanan her şiddetin çocukta bir eyleme dönüşebileceğinin eğitimini vermek gerekir. Yani “bilinçli ebeveynden bilinçli çocuklar doğacağı” gerçeğini anlatmalıyız. Bilhassa anne ve babaların çocuklarını birer “hükümdar” gibi yetiştirmemeleri gerektiğini; empatinin, özgürlük sınırlarının önemini ve “iyi insan” nasıl olunur eğitiminin verilmesi gerekmektedir.

Zira Çin’de ve Japonya’da okullarda “iyi insan olma” ve “yardımlaşma” dersleri vardır. Buradan da anlaşılıyor ki dünya sadece bilgili insan istemiyor; aynı zamanda eğitimli, ahlaklı, erdemli ve “iyi insan” istiyor. Fatih Sultan Mehmed’in dediği gibi “Çocuklarınıza ahlak, adalet ve akıl kavramlarını iyi öğretin; bu onlara insan olmaları için yeter” Hz. Peygamber de “Çocuğunuza güzel bir ahlaktan daha büyük bir servet bırakamazsınız” derken, insanın bilimle beraber erdemde birleştiğine işaret eder.

Sanki “Modern hayatın getirdiği bu küresel işgalin ürünleri olan sanal ortamdan; Telegram, Instagram, TikTok ve bunların oluşturduğu logaritmalı oyunların bağımlılığından, eğlence adı altında çocuklarımıza sunulan kumar makinelerinin belasından onları nasıl kurtaracağız?” der gibisiniz.

İnanın kolay.

Doğa boşluk kabul etmez. Çocuğumuzun boş zamanlarını spora, sanata, müziğe, kültüre, ilim ve irfana yönlendirdiğimizde zamanı dolacak; ahlaksız sanal ortamlara vakti kalmayacaktır. Böylece hem sağlam bir bedene sahip hem de düşünen, aklı ve yüreği birleştiren, iyilik kurumlarında hizmet eden irfan ve bilim bireyleri oluşturmuş olacağız.

Mesele, hasta etmeden önlemleri alabilmektir. Her çocuk masum ve günahsız doğar. Onu iyi veya kötü insan yapmak biz eğitimcilerin ve ebeveynlerin gayreti, Mevla’nın inayetiyledir. Unutmayalım; kader, gayrete ve niyete bakar.

Mevla biz anne ve babaları egolarından kurtulmuş, çocuklarının eğitiminde samimi ve halis eylesin.

Kalın sağlıcakla.

Ahmet AL