Esrarengiz Savaş

Hatice Derin SİLAHLI

silahlisahin@gmail.com

Kalplerimizdeki kiri kusabilseydik keşke bir beyaz tuvale. Mutluluğun resmini Abidin’den önce çizebilirdik belki o zaman. Çözebilirdik belki de kelimelerin aslında kifayetsiz ve ruhun nefes aldığı bedende bahtiyar olmadığını…

İçimizde bir deniz kabarıyor, derin bir nefes almamıza dâhi müsaade etmeden bizi yutmak istercesine. İçimizde sinsi bir telaş, telaşın omuzlarında ağlayan bir baş…

Kendimizle savaşın hem galibi hem esiri olarak yorgun ve bir o kadar mağrur gülümsüyoruz hayata. Kaybeden tarafımız neyi kaybetti kazanan tarafımızın eline ne geçti bilmiyoruz. Bilmeyenler bilenlerden daha mutludur temennisi işliyor içimize çünkü bilirsek kendimizden korkuyoruz…

İçindeki çocuğu saklarcasına, ardından evire çevire tokatlarcasına kendinden geçmiş, kendinden vazgeçmiş, kendinden vazgeçirilmiş ruhsuz bedenlere karışıyor varlığımız. Ne yana dönsek kendimizle yüzleşiyoruz. Belki de çoktan unuttuk kaçıncı maskenin altında kaldı gerçek yüzümüz…

Keşke kalbini kusabilseydi bir beyaz tuvale insan, keşke kendini de kusabilseydi kendinden insan. Evvel zamanın yükünü kalbur samana yüklemeseydi. Gökten üç elma düşseydi ve yüzlerden maskeler…

Aldım, verdim, ben seni yendim oyununu bir oyunbozan bozsaydı, onlar erseydi muradına ve tıp deyince tüm kayıp ruhlar bedenlere taşınsaydı…

Gökten üç elma düşseydi. Biri senin, diğeri senin ve hepsi senin olsaydı.

Hatice Derin SİLAHLI