Akreple yelkovanın kavuşmamak için and içtiği gecenin içinden, derdine bir türkü saplanmış insanın içine nazar eyle gel.. Gel ki; çareyle çilenin ne kadar hısım ve bir o kadar da hasım olduğunu göresin.Gör ki; gökkubbenin kimisine yâr kimisine dâr olduğunu bilesin. Bir şiirin mısrasında yitirdiğin hayallerine sarıl ve öyle gel. Ana kucağından, baba ocağından, yâr sıcağın...

Şehirlerarası yolculuklarda otobüs camının ardından bakarken köyler, tarlalar, ağaçlar birer birer geride kalır; gözüm yeryüzünün örtüsüne takılır. Toprağın o farklı renkleri, tonları ve katmanları serilir önüme. İlahi bir fırça, yeryüzünü adeta rengârenk bir tuvale çevirmiştir. Sarı başakların kuraklığı, nemli toprağın koyu sadeliği, yeşilin binbir tonu... Yolculukla insan...