Gayretsiz Tevekkül Olmaz

Hatice Derin SİLAHLI

silahlisahin@gmail.com

Onlarca duygunun, binlerce kelimenin arasında kendimizi kaybettiğimiz, kendimize teşhis koyamadığımız zamanlarda, okuduğumuz bir cümle gelir ok gibi saplanır kalbimize. Sanki bizden önce birileri bizim yaşadıklarımızı yaşamış ve bizim duygularımızı dile dökmüştür. Kalan bütün edebi cümleler o an için anlamsızdır.

Öyle ki idrak kapanır düşünme, algılama, karşılaştırma yetisini kullanmak istemez insan. Çünkü kolaydır acımızı bir başkasının tecrübesinin gölgesine saklamak.

Duygu durumumuz değiştikçe isabet eden, yön veren cümlelerde elbette değişir. Hüznün deryasında yüzerken gönlümüze iyi gelen cümleler içerisinde TEVEKKÜL dediğimiz bir hâl vardır ki hem inşirah hem tam bir kaçış noktasıdır.

Halk arasında yaygın olarak kullanılan; “Her dua nasibine, her nasip vaktine esirdir” cümlesine yaslanıverir insan. Öyle ya Allah “OL” demeden olmayacaktır.

İnsanın, inanmasıyla iman etmesi arasındaki ince çizgiden fısıldar nefs; “Nasibinde varsa muhakkak olur” der gevşetir gönül yaylarını. Çorap söküğü gibi eksilmeye başlar bir bütün. Önce emek azalır, sonra dua.

İnsan gayretten yorulur, gayret ise sahibinden. Sonuçta; nasipte varsa olacaktır, kul ne yapsındır, Allah kuluna vekildir, hayırlısıdır!

Adeta kaderiyle savaşmış ve köşesine çekilerek teslim olmuş bir savaşçının yorgunluğu vardır üzerinde. Kader hep oyun oynamıştır ona, şansı yaver gitmemiştir, nazara gelmiştir, elalem onun yerine karar vermiştir, olmuştur da olmuştur işte. Gönlünü teselli edecek bir dünya seçenek, gayretsiz ayaklarının altına serilmiştir.

Kaçış noktasına kendini hapsetmeyen ve gayeleri için mücadeleden vazgeçmeyenlerin kalbinde ise şöyle bir ayet kanatlanır her daim; “Biz her insanın kaderini kendi çabasına bağlı kıldık.” İsra/13

Sahi biz, hangi gayretimizin tevekkülüne sığındık?

Hatice Derin SİLAHLI