Geçici İddialar, Sonsuz Hesaplar

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

Sustuğumuz ama bizi derinden yaralayan o kadar çok şey var ki şu hayatta.
Belki bir çok şeye değmiyor ama insanı kendi içinde üzmeye, zehirlemeye yetiyor.
Neticesi bir sürü düşünce kirliliği,
Yitik zamanlar ve içimizde kaybolup giden insanlar silsilesi.

Eskisi kadar kafama takmasamda bazı şeyleri, bazen yinede içimin almadığı, ruhumun kabullenmediği haksızlıklar yakamı bırakmıyor.
Hakettiklerimle, vazgeçtiklerimi ayırdığımda farkettim ki; elek altında ne de çok gereksiz çaba ve üzüntü biriktirmişim hiç değmeyen.
Bize tüm bunları reva görenlerde rahat yüzü görmüyor, göremez. 

Oysa git bak kabir âlemine;
Herkes ayrı ayrı ve zifiri karanlıkta yatıyor.
Vaktinde büyüklenenler, oyun, düzenbazlık içinde ömür tüketenler vakti bitince ayaklar altında yatıyor.
Havasız, yemeksiz, içmesiz, sessiz, sedasız, elbette yapayalnız.
Bir zamanlar yeri göğü inletenler hatta hükmedenler artık güçsüz ve iddiasız kendi hükmünü bekliyor.
Zulüm etmiş zorba, iddialı ve pervazsız kişi ölmüş ve beddualı yatıyor öyle aciz öyle yardımsız.

Yiyip, içip bolluk içinde böbürlenenleri de gördüm;
Öylece yorgansız yastıksız taşa koymuş başını.
Görünce ürperdim;
Zengin fakirin yanında,
Karun dilencinin bağrında,
Tüccar yılan yuvasında,
Zalim ile mazlum aynı sırada
Dost, Düşman, tanıdık, tanımadık yan yana bekliyordu.
Sürekli emirler yağdıran hükümdarlar,
Güzelliği ile göz kamaştıran gençler vardı,
Öyle umursamaz, öyle sessiz, karıncalara yem olmuşlardı.

İnsanın en büyük imtihanı ve hesabı en zor verilen günahı şüphesiz iddiasındadır ve her iddia ispata muhtaçtır.
Böylece vakti gelir, herkes iddiasından hesaba çekilir.
Kim kendini dev aynasında görürse itibarı zerre olana dek küçülür.
Başkasında kusur bulan, hakka giren, zulmeden her kimse kendisi de aynı kusura râm olur.
Dünya’nın ve ahirinin kanunları elbet gün gelecek yattığı yerden kalkıp hesap soracak.

Mine GÜLŞEN