Herkes Yorgun ve Kırgın – Peki, Suçlu Kim?

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

Kime nasıl davranırsam karşılığını öyle alırım sanıyordum.
Ama bu büyük bir yanılgı oldu benim için.
Sadece yoruldum, gördüklerim ve duyduklarım karşısında şaşırdım ve hiç bir şeye değmedi.
Gördüm ki, kimse sözlerinin altını dolduramıyor.
Koca bir hiç, koca bir boşluk ve ziyadesiyle vefasızlık gördüm.
Zannımca insanoğlu çıkarlarının güdülmediği yerde kendini geçici bir yolcu gibi görüyor.
Vefalı, özverili, fedakâr ve hürmetli davranmayı kendine zül, zahmetli ve gereksiz görüyor.
Dışarda bir yığın insan var, 
Ama korkunç ve genel bir kimsesizlik baş gösterdi âlemde.
Ah ne onulmaz, ne acı bir yara.
Kafalar çer çöp dolu, 
Kalpler boş ve metruk.

Görüyorum ki insanlar, insansız kaldı.
Sanırım kime sorsak herkes aynı dertten muzdarip.

Öyleyse, de ki; 
Yolun da, yolcunun da vefalı olanına denk gelelim, insana denk gelelim.
Buna herkesin ihtiyacı var, hem de çok.

Zira, uyutmuyor bazı yanlış sözler, yamuk davranışlar, kırılan kalpler, akan göz yaşları.
Ondan mütevellit, kalbimin yerini bilmezdim ta ki sızlamayana kadar.
Şimdi öğrendim, kalbim nerede,
Şimdi biliyorum kuyu mu derin, gönlüm mü.

Kullanılmak eşyaya, değer görmek insana mahsustu.
Şimdi kullanılmak insana, değerli tutmak eşyaya has bir şey oldu.
Üzülmek insana ömründen ömür kaybettiriyor.
Üzülüyorum, üzülüyorsunuz.

Mine GÜLŞEN