İnanacak Bir Doğru Arıyoruz

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

Bir mahzunluk çöker içine, bükülür boynun.
Önce nedenini bilmediğin bir hüzün kaplar içini,
Sonra büyüdükçe anlarsın nedenini, niçinini.
Şimdi tüm zamanlardan daha yalnızsın.
Aslında hep yalnızdın, lâkin farkında değildin.
Çevrende herkesi “var” sanıyordun,
Hiç kimse yoktu aslında, bilmiyordun.
Varlık ile yokluk “göreceli” bir kavramdı.
Yerine ve zamanına göre ya değer kazanıyor ya da kaybediyordu.
İdrak edemiyordun, şimdi öğrendin.
Eskiden neydi, şimdi ne oldu.
Bak seni oyalayan sebeplere,
Hepsi birer birer yok oldu.
Tüm süslü yalanların da rengi soldu.
Artık kandırmıyor, ne ilki ne sonraki.
Ne umdun dünyadan sonra ne buldun?

Sevdiğini iddia edenler bile ölesiye değil.
Öylesine pamuk ipliği ile bağlı birbirine.
Yanlış üstüne yanlış yapıyor,
Biri diğerine diğeri ötekine.
Kimse kimseye inanmıyor.
Oysaki sadece gözünle gördüğün ikna edecekti seni.
Şimdi öyle ki, gözlerine bile inanamıyor insan.
İnanacak bir doğru arıyoruz.
Bir doğruya tutunmak istiyoruz.

Tüm hayatımız boyunca huzuru bekliyoruz,
Nereden geleceğini bilmediğimiz hâlde arayıp duruyoruz.
İşte öyle garip bir dünya
Bazen ne duyduğun doğru ne gördüğün.
Eskiden hayatında ne eksikti,
Ya da neydi fazlalıkların!?
Şimdi hangisi yerli yerince?
Eksik olan ne, fazla olup sana yük olan ne!?
Farkı fark ediyorsun artık,

Ama giden hep ömürden gitti,
Gönülden gitti.
Zaten bir süre sonra bazı şeylerin değeri de kalmıyor,
Ederi de gideri de!
Şimdi bazı şeyler için göz yummanın,
Diğer bazı şeyler için de gözünü açmanın tam zamanı.
Telafisi yok çünkü
Ne giden zamanın
Ne yitip giden ömrün.

Mine GÜLŞEN