Zirveye Çıktıkça Yalnızlaşanlar ve Alçakgönüllülüğün Asil Duruşu!

İnsan hayatında makamlar, mevkiler ve unvanlar arttıkça erdemli kalabilmek dünyanın en zor sınavlarından biridir. Deniz seviyesinden yukarılara çıkıldıkça ağaçların seyrekleşmesi gibi, insanoğlunun imkânları ve rütbeleri yükseldikçe de tevazu sahibi insanların sayısı maalesef azalmaktadır.

“Ben De Düne Kadar Sizin Gibiydim”

Bir zamanlar, köyün birinde muhtarlık seçimi yapılmış ve sonuçları ilan edilir edilmez, yeni muhtarın ilk yaptığı iş, köy kahvehanesinde bir sandalyenin üzerine çıkıp “Ben de düne kadar sizin gibi sıradan bir köylüydüm!” demiş. İşte bu yaklaşım, aslında güç ve makam sahibi olanların topluma bakış açısını gözler önüne seriyor. Allah’ın insanlara lütfettiği makamları bir üstünlük vesilesi sayarak halka yukarılardan bakanlar, ne yazık ki etraflarındaki her şeyi kendilerinden küçük görme yanılgısına düşüyorlar.

Tevazu Eziklik Değil, Asil Bir Duruştur

Toplumda en sık yapılan yanlışlardan biri de tevazunun “eziklik” olarak algılanmasıdır. Oysa gerçek tevazu asla kendini aşağıda görmek değildir. Bir insan sultan, âlim, müdür, bakan veya başkan olabilir; ancak bu sıfatların hiçbirisi onun mütevazı bir kimse olmasına engel teşkil etmez.

Tevazu; kimseyi ezmemek, insanlara hor bakmamaktır. Yetimlerin başını şefkatle okşamak, düşkünlere el uzatmak, fakirlere yardım etmek ve zayıfları incitmemekten geçer. Gerçek alçakgönüllülük; hoş görmek, affetmek, çağrıya icabet etmek, sokakta oynayan çocuklara bile selam vererek hatır sormaktır. Kendi işini kendi görmek ve kimseye yük olmamak da bu erdemin en güzel göstergelerindendir.

Meyve Veren Eğri Dallı Ağaç Gibi

Tevazuyu yine tabiatın eşsiz bir benzetmesiyle ele alacak olursak; o, devasa gövdesine rağmen uzanan ya da uzanamayan herkese en tatlı meyvelerini ikram eden, şefkatle eğilmiş yemişli dallara benzer. Unutulmamalıdır ki, gerçek büyüklük kalplerde kurulan tahtlarla ölçülür ve tevazu insanı küçültmez, aksine yüceltir.

Adnan KESİK

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar