Önce kanat taktılar, sonra onları kırdılar

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

Bazen kör, sağır, hissiz ve unutkan olmak istersin.
Bazen, bazı yerlerden geçmemiş, bazı insanları hiç tanımamış,
Bazı şeyleri yaşamamış, bazen de dünyaya hiç gelmemiş olmak istersin.
Sanırım henüz ölmüyoruz ama ne tezattır ki yaşamıyoruz da…

Çok şey geliyor dilime, çok şey geçti içimden, gözümden.
Sonra “neyse neyse” deyip içime atıyorum hepsini.
Anlatsak da bir anlatmasak da.
Olsa da boş olmasa da artık bazı şeyler.

İnsansızlık çekiyoruz efendim, insansızlık.
Tek ve onulmaz, kanayan yara; insansızlık.
Sanırım bu kahır ve bu yalnızlık öldürecek bizi.
Herkes çok ama kimse yok.

Kötü bu insanlar, bariz zalim!
Ne mi yaptılar;
Önce kanat taktılar,
Sonra onları kırdılar.
Sonra da uç hadi dediler.
Hem de kendileri için.

Önce ağlatıyorlar,
Sonra gülmüyorsun diye yargılıyorlar.
Gözlerinde hüzün var diyorlar.
Onlar sadece gözlerimi görüyorlar.
Bir de kalbim var, onu bilmiyorlar.
Öyle ahkâm kesip günaha giriyorlar.

Gözümüzün yaşımı?
Ona hiç bakmıyor, aldırmıyorlar.
Yerin üstü olduğu gibi bir de altı var.
Sanırım hiç korkmuyorlar.

Mine GÜLŞEN