Recebiye’nin Gönül Köşesi: 2025’i Uğurlarken – Bu Yıl Kimin Kaybıydı?

2025 zor bir yıldı; ancak bu zorluk soyut bir kavram değil; isimleri, hayalleri ve yarım kalmış hikâyeleri olan somut kayıplarla doluydu. Her kayıp bize aynı soruyu sordu: Gerçekten kader miydi?

Kaybettiklerimizin Ardından

Bu yıl toplumun her kesiminden canlarımızı toprağa verdik ve her birinin gidişi sistemin bir başka çatlağını işaret ediyordu:

Gençler: Gelecek kuramadan, hayalleri ihmallere ve “bir şey olmaz” denilen çarklara yenik düşen, üniversite sıralarından mezarlığa uzanan bir nesil.

Hastalar: Şifaya ulaşamayanlar… Randevu kuyruklarında, yatak bulunamayan koridorlarda, bir imza beklerken yaşamdan koparılanlar.

Emekliler: Ömrünü çalışmaya vermişken, yaşlılığında geçim derdiyle, ilaç parasıyla ve yalnızlıkla sessizce eriyen koca bir çınar kuşağı.

Kadınlar: Şiddete karşı korunmayan, “barışın” denilerek ateşe atılan ve birkaç günlük gündemlerin ardından yasları evlere hapsedilen canlar.

Çocuklar: İhmalin, yoksulluğun ve istismarın pençesinde korunamayanlar… Bir toplumun en büyük utancı olarak kayıtlara geçen masumiyetler.

Bir Yılın Muhasebesi

Bu yıla sadece “zor” demek yetmez; bu, hesabı sorulması gereken bir yıldır. Çünkü biliyoruz ki: Bazı ölümler tesadüf, bazı acılar kader ve bazı kayıplar asla kaçınılmaz değildi.

2025 bize yaşamanın bir mücadeleye dönüştüğünü, adaletin geciktiğini ama vicdanın susturulamayacağını öğretti. Bizler eksilerek, kırılarak ve yas tutarak da olsa hâlâ buradayız. Ve gidenlere karşı tek bir sorumluluğumuz var: Unutmamak.

2026’dan Beklentimiz

Yeni yıldan mucizeler beklemiyoruz. Sadece insan hayatının bu kadar ucuz olmadığı, kayıpların geçiştirilmediği ve herkes için eşit yaşam hakkının savunulduğu bir düzen istiyoruz.

Hoşça kal 2025. En çok da kayıplarınla hatırlanacaksın.

Recebiye ÇATAK SEZER

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar