Recebiye’nin Gönül Köşesi: Bir Bardak Ihlamur

Bu akşam gönül köşemizde size bir bardak çay ikram etmek isterdim; ama öyle alelade bir çay değil… İçinde hatıra olan, içinde merhamet olan ve buram buram insanlık kokan bir çay. Hatta belki çay değil de mis kokulu bir ıhlamur.

Bilirsiniz, ıhlamurun kokusu çocukluğa, şefkate ve hasta olduğumuzda başucumuza bırakılan o sıcak fincanlara benzer. Adeta bir anne eline benzer.

Mesela kapıya üşümüş, elleri kızarmış ve gözleri yorgun bir çocuk gelse biz ne yaparız? Biz o kapıyı kapatmayız. Hemen ocağa su koyar, içine ıhlamur atarız. Yanına da ne varsa; bir dilim ekmek, biraz reçel ya da bir parça peynir çıkarırız. Çünkü biz biliriz ki üşüyen çocuk sadece soğuktan üşümez; sevgisizlik de üşütür insanı.

Modern dünya bize zenginliği markalarla, parayla ve gösterişle yanlış öğretti. Oysa gerçek zenginlik, kapına geleni boş çevirmemektir. Gerçek zenginlik; bazen kaynar sudan çıkan ıhlamur buharında, bazen bir fincanı iki elle tutup ısınan küçük parmaklarda, bazen de “Allah razı olsun” demeye utanan mahcup gözlerde saklıdır.

İnsan bazen ne kadar zengin olduğunu fark etmez. Evi vardır, ocağı yanıyordur ve sevdikleri hayattadır; ama yine de bir şeyleri eksik hisseder. Oysa bir gün bir bardak çayı paylaşınca anlarsın: Zenginlik çok şeye sahip olmak değil, paylaşacak bir şeyinin olmasıdır.

Bu akşam gönül köşemize yolu düşen herkese yüreğimden bir bardak mis kokulu ıhlamur ikram ediyorum. İçerken şunu hatırlayın olur mu? Belki de sandığınızdan çok daha zenginsiniz.

Recebiye ÇATAK SEZER

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar