Recebiyenin Gönül Köşesi: Çocuklarımıza Ne Oluyor?

Dün bir okul baskını haberi düştü yüreğime, bugün ise bir yenisi. Ben artık haberleri sadece izlemiyorum; içim titriyor. Çünkü o çocukların yerine kendi evladımı koyuyorum. Hani okul dediğimiz yer güvenin en sade hali, bir anne yüreğinin “emanetim sağlam yerde” diyebildiği tek yerdi? Şimdi o kapılardan içeri girerken bile içimize ağır bir gölge düşüyor.

Çocuklarımıza ne oluyor böyle? Hangi ara bu kadar öfkelendiler, içleri hangi ara bu kadar karardı? Hangi ara biz onların sessiz çığlıklarını duyamaz olduk?

Belki de sorun sadece çocuklarda değil; belki biz büyürken bir yerlerde eksildik. Sevgiyi gösterirken cimrileştik, dinlerken acele ettik ve anlamaya çalışmak yerine yargılamayı seçtik. Bir çocuğun kalbi ihmal edilince hemen taşlaşmaz ama kırıldıkça susmayı öğrenir. Ve bazen o suskunluk, bir gün hiç beklenmedik bir şekilde büyük bir çığlığa dönüşür.

Şimdilerde sevgiyi ekrandan öğrenen, değerini “beğeni” sayısıyla ölçen ve sosyal medyada büyüyen bir nesil var. Maalesef kimse onlara bir insanın kalbine dokunmanın, bir canı incitmemenin ya da içten bir “iyi ki varsın” demenin kıymetini öğretmedi. Bununla birlikte, artık görmezden gelemeyeceğimiz bir gerçek daha var: Bireysel silahlanmaya hayır! Bir çocuğun eline geçmemesi gereken ne varsa, biz yetişkinler olarak onlara ulaşmayı kolaylaştırdık. Korkularımızı silahlarla bastırmaya çalışırken, aslında geleceğimizi ateşin ortasına attık. Oysa güven bir tetiğin ucunda değil, birbirimizin kalbinde başlar.

Biz artık çocuk yetiştirmiyoruz, sanki sadece yalnızlık büyütüyoruz. Bu yüzden kendimize sormamız gerekiyor: Biz nerede eksildik?

Belki de çözüm çok uzaklarda değil; biraz daha fazla sarılmakta, biraz daha can kulağıyla dinlemekte ve “yanındayım” diyebilmekte saklı. Çünkü bir çocuk sevildiğini gerçekten hissederse dünyayı yakmaz. Ama sevgisiz büyüyen bir kalp, önce kendini sonra tüm çevresini yakar. Ve biz, her yeni haberde biraz daha yanmaya devam ederiz.

Recebiye ÇATAK SEZER

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar