Recebiye’nin Gönül Köşesi: Yüreğine Dolacak Hayat

Bazı zamanlar olur… İnsan yorulur.

Ne yaptıkları yorar onu ne de yapamadıkları… Daha çok içine attıkları yorar. Söyleyemediği sözler, silemediği anılar, unutamadığı insanlar…

Bir bakarsın hayat omuzlarına çökmüş. Bir bakarsın herkese yetişirken kendine geç kalmışsın.

İşte tam da böyle zamanlarda öğrendim ki hayata küsülmüyor. Ensesinden tutacaksın hayatın, sımsıkı sarılacaksın ona. Çünkü hayat nazlı bir çocuk gibidir; peşinden koşanı sever, umudunu kaybetmeyeni sever.

Öyle her söze takılıp kalmayacaksın. Her gidene ömründen yıllar vermeyeceksin. Giden gidecek, biten bitecek… Ama sen bitmeyeceksin.

Bir sabah güneş doğacak. Kuşlar yine şarkılarını söyleyecek. Çaydanlık yine o tanıdık sesiyle kaynayacak. Bir yerlerde çocuklar gülecek, bir yerlerde bir anne evladına dua edecek.

Dünya bütün yüküne rağmen dönmeye devam edecek. Sen de edeceksin.

Belki bergamot kokulu bir çayın yanında, belki pencerenin önündeki bir çiçekte, belki de denizden gelen serin bir rüzgârda… Hayatın hâlâ güzel olduğunu hatırlayacaksın.

Çünkü mutluluk bazen büyük kapılardan girmez hayatımıza. Küçücük bir ayrıntının içine saklanır: Bir selamda, bir tebessümde, bir dost sohbetinde…

O yüzden ne olursa olsun umudu bırakma. Umut, karanlık gecelerin sabahıdır. Umut, düşenin yeniden ayağa kalkmasıdır. Umut, yarına açılan penceredir. Yeter ki kalbinin kapısını kapatma.

Bir gün ansızın fark edeceksin; aradığın huzur uzaklarda değilmiş, bir köşede sessizce seni bekliyormuş. Ve hayat; bütün güzelliğiyle, bütün eksikleriyle, bütün sürprizleriyle gelip yüreğine yerleşecekmiş.

Sevgiyle kalın.

Recebiye ÇATAK SEZER

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar