Recebiye’nin Gönül Köşesi: Zemheri Ayında Kalbi Isıtan Umut

Sokaklar sessiz, adımlar temkinli, nefesler buhar. Zemheri ayındayız… Soğuğun en dürüst olduğu zamanlardayız. Bu mevsimde her şey yavaşlar. İnsan aceleyi bırakır, konuşmayı azaltır, içine döner.

Dallar çıplaktır ama kökler çalışır; toprak suskundur ama umudu saklar. Zemheri bize sabretmeyi öğretir. Her şey hemen yeşermeyecek, her yara hemen kapanmayacak. Ama bilinir ki bu soğuk, boşuna değildir.

En Çok Kalbi Olanlar Üşür

Belki de bu yüzden kış, en çok kalbi olanları üşütür. Bir çay bardağında ısınır insan; bir cümlede, bir hatırada, bir duada…

Zemheri ayındayız. Üşüyoruz ama biliyoruz: Bu soğuk geçecek. Ve bahar, yine en çok sabredenlere gelecek.

Gönül Notu: Zemheri ayındayız… Üşüyorum bazen ama bil ki, bir kalbin sıcaklığı en sert kışı bile bahara çevirir. Eğer hâlâ bekliyorsam sebebi soğuk değil, umudun hâlâ içimi ısıtmasıdır.

Recebiye ÇATAK SEZER

Etiketler: Anadolu Kışı » Baharı Beklemek » Edebi Köşe Yazısı » Gönül Köşesi » hayat dersi » İçsel Yolculuk » Kalp Sıcaklığı » Kış Yazıları » Mevsimler » Ocak ayı » Recebiye ÇATAK SEZER » Recebiye Çataksezer » Sabır » Sabretmek. » sessizlik » Soğuk ve İnsan » Sükûnet » tefekkür » Toprak ve Umut » umut » Zemheri