Sararan Yaprakların ve Dinmeyen Acının Hikayesi: 12 EYLÜL 1980

Yılın bu zamanı, doğanın en sancılı ve en hüzünlü döngüsüne ev sahipliği yapar. Düşen her yaprak, takvim yapraklarının ötesinde bir dönemin, yitip giden gençliklerin ve kapanmayan yaraların habercisidir. “Düşen bir yaprak görürsen, bil ki o gün 12 Eylül’dür! Her sonbahar Eylül’le gelir. Eylül’le başlar. Ve o Eylül’ün on ikinci gününde hayat durur! Herkes düşen yapraklarına yanar o gün!”

Eylül yalnızca bir mevsim geçişi değildir. O, omuzlarımıza binen tarihin, hafızamızdan silinmeyen ve her yıl aynı şiddetle nükseden bir sızının adıdır. Eylül o düşen yaprakların ayı… Çünkü o düşen yaprakların her biri kardeşlerimiz, arkadaşlarımız, dostlarımızdı… Her düşen yaprak bir candı… Hayatlarının baharında koptular bu hayattan…

Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, geride kalanlar için o tarih yalnızca takvimdeki bir yaprak olarak kalmaz. “Eylül’ün on ikisi içimizde bir türlü sönmeyen, söndüremediğimiz ateş… Kapanmayan, her Eylül geldiğinde yeniden kanayan bir yara…” Bu ateş, sadece bireysel bir yasın değil, bir toplumsal hafızanın ortak yangınıdır.

Zaman, insan ömrünü hızla tüketirken acının rengini soluklaştırır sanılır. Oysa bazı tarihler vardır ki ne kadar yıl geçerse geçsin ilk günkü taze acısını korur. “Yetmişli yaşlarımızda gözlerimizi dolduran, bizi alıp tam 46 sene öncesine götüren garip bir ay Eylül!” Dün gibi hatırlanan o acı dolu gün, geçmişin karanlık gölgesini bugüne taşır ve her sonbahar rüzgarında o kayıpların adını fısıldar.

Düşen yapraklar toprağa karışıp sessizliğe gömülse de, o gün toprağa düşen canların hatırası kalplerde ve zihinlerde yaşamaya devam eder.

Eylül, bu topraklarda sadece sararan yaprakların değil, yitirilen hayallerin ve bitmeyen bir hüzün defterinin adıdır.

Erol SUNAT

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar