SU-İ KAST

Hatice Derin SİLAHLI

silahlisahin@gmail.com

Yüzleşme, dünyanın en harika varlığı olan insanın dünyanın en çirkin yaratığına dönüşmesiydi. Yin Yang misâli iyiliğinin içindeki kötülüğü kabullenmek yerine kendi vitrinini yalnızca iyilik ışıklarıyla süsleyip kalan kötülüğü tüm insanlığa pay ediyordu. Bu yalancı, bu sahtekâr, bu bağnaz bunun da ne mal olduğu belli değil diyerek yüce gönlünü nurlandırıyor, nurunun zekâtını sefil tebaasına dağıtıyordu.

Dürüstlüğüyle gurur duyan ulu âdem, iş yanlış yaptığında da dürüst olmaya gelince aklıevveller listesinin başına oturuyor ve kirlettiği dünyaya yeniden tertemiz doğuyordu.

Köşeye sıkıştığında nasıl da âdi bir mahlûka dönüşüyordu oysa insan. Kimi zaman inkâr ediyor ve sıralı yalanlarla inkârını destekliyor, kimi zaman suç ortağı arıyor kimi zaman başkasını cesurca suçlamaktan korkmuyordu.

Vicdan, kendi onurunu kurtarmak için başkalarının onurunu eze eze yürürken sızlamıyordu. Vicdan sızlamıyorsa demek ki doğru yoldaydı. Kendine yaptığı iyilik akıyordu paçalarından öylesine leş gibi kokan…

Şeytan sadece sufle veriyor ama perdenin baş rolü “bu yanlış”demek yerine yanlışı kanıksıyor ve sonunda tek cümleyle kolayca sıyrılıyordu bütün yükünden;

– Şeytana uydu(m) hâkim bey

Şeytan şok..
Şeytan suçluydu, şeytanlaşan insan ise mağdur.

Çarmıha gerdiklerine göz ucuyla bakıp kendini galebe çalıyor hâşâ mirâca çıkarıyor, ağız dolusu bir “kork korkmazdan utan utanmazdan”’ diyebiliyor hiç utanmadan.

Bir cinâyet aletini elinde, dilinde, kalbinde taşımak suç sayılmıyordu, Maktûlün kalbi hâlâ atıyorsa ortada suç denen bir vûku kalmıyordu, ruhu ölmüş ne gam…

– Hayat iki tarafı da keskin bıçaktır hâkim bey, bir yanı insanın kendisi diğer yanı ise bilinmezleri. O sarılmak istedi fakat bıçak elimdeydi. Ben suçsuzum hakim bey o dikkat etmeliydi, bıçak elimdeydi o görmek istemedi…

Yaz kızım; Sanığın suçunu taammüden işlemediğini belirtmesi sebebiyle, sanığın irade hâkîmiyetinin olmadığı öngörülerek ilâhi adâlete sevkedilmesine.

Hatice Derin SİLAHLI