SUNAK

Hatice Derin SİLAHLI

silahlisahin@gmail.com

NLP adlı kitapta şöyle bir paragraf vardır:

Doyurulmamış her türlü ihtiyaç kişinin nesnel olabilme yetisini köreltir. Bir şeye, bir duyguya, bir kişiye ihtiyaç duyduğuna inanan insan ihtiyaçları doğrultusunda aldanmaya ve yalanı fark etmemeye eğilimlidir çünkü subjektif ve ben merkezci hale gelmiştir.

“İnsan Olmanın Psikolojisi” kitabının yazarı Abraham Maslow’a göre;

“Kişi; yemek, barınak, cinsellik gibi fiziksel ihtiyaçlarının yanı sıra sevilme, ait olma, kimlik bulma, kabul görme ihtiyaçlarını da doyuma ulaştırabilmek için birçok şeyi feda etmeye hazırdır…” der.

İnsan bu; kaybedeceğini bildiği kumar masasına da oturur ama neyi ya da neleri kaybedeceğinin ucu açıktır.

Tilkiye cesaretini ispat et demişler gitmiş yavsunu yemiş misâli insan en çabuk en yakınını gözden çıkarır çünkü en güçlü bağlar en zor kopandır.

TV programlarında, dolandırıldığı için gözyaşı dökenlerin asıl kaybı madalyonun görünen yüzünde para olsa da madalyonun arka yüzünde içinde oluşturduğu bütünün parçalanmasından dolayı yaşadığı hayal kırıklığıdır.

Maslow’un işaret ettiği açlıkların durak noktası ise kanaatimce kişiye göre değişkendir. Buradaki en önemli faktör yalnızca kişinin kendini tanıması değildir zira insan kendine dâhi çoğu zaman yabancıdır. Bu minvalde kendiyle yeniden tanışması elzemdir.

Eşine öfke duyanların asıl öfkesi kendi annesine, çocuğuna öfke duyanların ise asıl öfkesi eşlerinedir. Bu durum yansıtma olarak ele alınabilir. Çünkü kast sistemi devreye girer ve bir alt sınıf senin başkasıyla olan savaşının kurbanı olur.

Bastırılmış öfke zamanla belirtilen diğer açlıkları da açığa çıkarır ve bingo…

Psikologların en sık kullandığı yöntem çocukluk travmalarına inmektir. Bastırılmış öfke, kabul görmeme, sevgi açlığı vs. kişinin bünyesinde sanılandan daha büyük hasar bırakır ve irade olarak kudret kendi eline geçtiğinde üç durum ortaya çıkar:

Ya yaralarının aynısını başkasında açar veya aynı yaralardan yaralanmaya açık hâle gelir ya da artık büyüdüğünü idrâk eder ki bunu idrâk etmek de kişinin kendisiyle yeniden tanışmasının ilk adımıdır.

Bu buluşmanın yaşı yoktur. Genellikle kişinin içindeki fay hattının kırılmasına ve sarsıntının büyüklüğüne göre başlar. Puzzle parçaları birleşir ve içindeki çocuğun yaralarını sarmak için ona sarıldığında döngü başlar.

Olanın öfkesiyle başkalarına atılan her tokat ise içimizdeki çocuğa attığımız tokattır. Aslında öfkemiz onun acizliğine ve bu yarayı onun yüzünden taşımamızadır.

O çocuk sendin, o çocuk bendim, bizdik ve o hepimizden daha masumdu. Biz büyüdük ve onun masumiyetini kirlettik. Her şey için ilk önce içimizdeki o masum çocuğu feda ettik.

Hatice Derin SİLAHLI