Suret Değişmekle Siret Değişmez

Ahmet AL

alahmet53@hotmail.com

Hayatın her alanında karşımıza çıkan temel bir hakikat vardır: “Niyet ıslah olmadan nefis ıslah olmaz” Bu düstur, dış görünüşün ötesine geçemeyen değişimlerin ne kadar sığ kaldığını bizlere hatırlatır. Ramazan ayı da aslında tam olarak bu bilinci aşılar; ibadetin sadece şekilden ibaret olmadığını, asıl meselenin kalpteki dönüşüm olduğunu öğretir.

Birçok yörede ve özellikle Şanlıurfa’da kediye “pisik” denir. Farsçadan dilimize geçen bu sevimli isimlendirme, aslında içinde derin bir ibret barındıran şu meşhur kıssanın da başrolüdür.

Vaktiyle azgın mı azgın bir pisik (kedi) varmış. Ömrü boyunca fare avlamış, çevresine hiç aman vermemiş. Ancak zaman geçip yaşlanınca, o eski çevikliği ve avlanma yeteneği zayıflamış. Karın doyurmak zorlaşınca, zekasını kurnazlığa yormaya karar vermiş.

Bir gün dört bir yana haber salmış: “Ben artık nefsimi ıslah ettim. Tövbe kapısından geçtim, kimseye zararım dokunmaz. Hatta yakında hacca gideceğim” demiş. Sırtına cübbesini geçirmiş, başına emamesini sarmış, eline de 99’luk tesbihini almış; huşu içinde, tövbe istiğfar ederek dolaşmaya başlamış.

Bu manzarayı gören fareler büyük bir sevince kapılmış. “Artık korku bitti” diyerek birer birer deliklerinden çıkmışlar. Hatta kimileri bu “hacı” pisikle şakalaşmaya, etrafında oynamaya başlamış. Ancak içlerinde görmüş geçirmiş, tecrübeli yaşlı bir fare varmış. Yanındaki çırağına şu tarihi uyarıyı yapmış: “Evlat, her tesbih çeken masum değildir. Pisikten hacı olmaz. Sen sakın deliğinden çıkma” Genç fare her ne kadar dışarıdaki eğlenceye imrense de ustasının sözüne itimat ederek beklemeye koyulmuş.

Pisik, farelerin tamamen gafil avlandığı, kaçacak deliklerin uzağında olduğu bir anı kollayarak sinsice yaklaşmış. Bir anda o sahte derviş halinden sıyrılmış; başındaki külahı atmış, tesbihi fırlatmış, cübbeyi bir kenara itmiş ve bir hamlede dışarıdaki tüm fareleri avlamış. Geride yalnızca inancını akılla dengeleyen yaşlı fare ile onun sözünü dinleyen sadık çırağı kalmış.

Yaşlı fare, acı bir tebessümle çırağına dönerek demiştir ki: “Evlat, hakiki tövbe kalpte olur. Rol yapanın sabrı kısa sürer. Pisikten hacı olmaz”

Bu hikaye, hiçbir şahsı hedef almadan nefsimizi muhasebe etmemiz için anlatılır. Hakikat şudur ki; tesbih elde olabilir ama kalp gafletteyse zikir dile ağır gelir. Cübbe giyilebilir ama nefis terbiye edilmemişse elbise insanı değiştirmez. Emame sarılabilir ama niyet düzelmemişse baştaki sarık gönlü arındırmaz.

Ramazan bize şunları öğretir: Gösteriş değil, ihlas esastır. Kıyafet değil, karakter önemlidir. Söz değil, amel belirleyicidir. Görünüş değil, niyet asıldır.

Allah bizleri suretiyle değil, kalbiyle değişen; nefis terbiyesini sadece dışarıda değil, ruhunun derinliklerinde yaşayan kullarından eylesin.

Saygılarımla.

Ahmet AL