Adı Güzel, Kendi Güzel Muhammed (s.a.v.)

Kalkın ayağa!

Gelen bu adımların seslerini duymuyor musunuz? Bu mübarek kokuyu hissetmiyor musunuz? Nefeslerinizi derin derin almaya başlayın; sahne onun. Kollar askıda, O’nu kucaklamaya ramak kala…

Çünkü Yüce Kelam azametiyle sarsmaya başlıyor: “Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.” İşte insanlığın kıyamı başladı! Gayb âleminden maddeye yükselen bir haykırıştır bu: Yol senin, önder sensin!

İnsanların bu sıkıntıları, musibetleri, kaygı ve endişeleri aşmak için seni tıpkı bir kitabın sayfalarını çevirircesine okuması gerekir. Sen ki hayata yetim başladın; akrabalarınca yalnız bırakıldın, en sevdiklerini en muhtaç olduğun anlarda kaybettin! Hiç kimsenin tadamayacağı acıları, evlat acılarını sineye çektin… Fakat İlahi kudret, o genişletilmiş mübarek kalbine cennetin kapısından “Lâ ilâhe illallah Muhammedün Resûlullah” nidasını kazıdı; çağları aşan salavat-ı şerifeleri başlattı. Sen bu yetimlik ve yalnızlık imtihanıyla insanlığın sinesine şu ebedî cevabı mühürledin:

“Kalplerinizi yalnızca Allah ile meşgul edin. Allah varsa gam yoktur, keder yoktur!”

Çektiğin bütün bu mücadeleler ve ızdıraplar, Rabb’inin seni merhale merhale terbiye ederek kemalata yükseltmesi içindi… Bize her halinle örnek bir timsal oldun! Sana bakan ruh şifasını bulur; seni tutan eller ticarette aldatmaz, harama el sürmez. Sana bakan kalp, akrabasını ve yakınlarını nasıl incitir? Seni hisseden; evliliğinde ve evlat yetiştirmesinde asla yolda kalmaz. Şüphesiz ki sen yüce bir ahlak üzeresin. Sana bakan gözler harama karşı kendini bir mahzen eyler, kulağına dolan o mübarek sözleri işitenler kulağını gıybete karşı demir parmaklıklar arkasına hapseder. Ticaretini en mükemmel şekilde sürdürmek isteyen, eylemlerine senin dürüstlüğünle yön verir.

İlahi kudret seni terbiye etti ve terbiyeni ne güzel kıldı! En güzel ahlakın sahibisin. Tamamlandın ve madde âleminde hakikatin sancaktarı oldun. Mana âlemini sorma, tenzih ediyorum… Hadi gelin O’nun yolunun tozu olmaya! Hadi gelin Kur’an’ın ve O’nun vahiyden süzülen sözlerinin kölesi olmaya… Canım kurban olsun senin yoluna; adı güzel, kendi güzel Muhammed…

Bir insan düşünün ki her zerresiyle ihtilal; batıla ve cehalete karşı amansız bir başkaldırış… Bir insan düşünün ki hakikat yolunda her hâliyle itidal, her şeyiyle manidar! Zulmeti paramparça ettin! Şehadet parmağını gökyüzüne bir minare gibi kavisle doğrulttuğunda nasıl ki ay ikiye yarıldıysa, sen de o karanlığı nurunla öyle paramparça ettin. İnsanoğlunu başlangıçtan son hadde kadar nurunla aydınlattın. Senin izinden gitmek insanı saadet bahçelerine ulaştırır. Sen hiçbir kıyasa sığacak, hiçbir fani ölçünün tartabileceği bir şahsiyet değilsin! Sen kemalatın ete kemiğe bürünmüş hali, fetanet ve ismetin zirvesisin!

Medeniyet tek bir isimle zikredilecek olsa, o isim ancak Muhammed (s.a.v.) olurdu. Avrupa’dan Asya’ya, kuzeyinden güneyine kadar bütün yeryüzü birleşse bu büyük medeniyeti inşa edemezdi. Herkese sen yol gösterdin; oysa insanlık henüz senin bastığın ilk basamakta kaldı…

İnsanlar çok kötü bir çağa sürükleniyor. Her şey yapay oldu; her şey sadece gözün gördüğünden ibaret kılındı. 1400 yıllık o muazzam müktesebat elimizin tersiyle itildi, her şeyi inkâr telaşına düşüldü… Eğer sen aramızda olsaydın, üzerimize azap zaten inmezdi. O yüzden sevinçlenirdik, hüzünlenmezdik; bizi korur, kollardın, huzur bulurduk. Bütün bu çaresizlikler saliseler içinde yok olmaya muhtaç olurdu.

Sorunlar üst üste yığıldı, yürekler dağlandı ama sen yoktun… Sen yoksun sultanım…

Adım adım çürüyoruz. Son nefes kapımızı çalmadan gel; tut ellerimizden ve kalplerimizden! Tut ki son nefesimizi “Lâ ilâhe illallah” diyerek mutlu bir sonla perdeyi kapatalım…

“Şüphesiz Allah ve melekleri Peygamber’e salat ederler. Ey iman edenler, siz de O’na salat edin ve tam bir teslimiyetle selam verin.” (Ahzab, 56) Emri ilahisine uyarak buyurun, O’na salatü selam getirmeye ve bu kutlu iklimi okumaya…

“Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed.”

Harun TAŞKIRAN

Tweetle

Paylaş

0 Paylaşımlar