Son Dakika


Hayatın koşturmacası ve günlük telaşlar içinde bazen sıradan bir an, ömür boyu kalbimizde taşıyacağımız derin bir hatıraya dönüşür. İnsan, babasıyla yan yana olduğu o kıymetli anların değerini, ancak zaman araya girip o sesler sessizliğe gömüldüğü zaman tam anlamıyla anlar.
Yavuz Hamamcı’nın, 17 Ekim 2026 tarihinde ebediyete uğurladığı kıymetli babası merhum Salim Hamamcı ile paylaştığı, yüreği sızlatan o gerçek hikaye, adeta bir melodi eşliğinde hafızalara kazındı.
Bu hüzünlü baba-oğul yolculuğu, bir gün arabada seyahat ederken başladı. Yolun akıp gittiği o sıradan günde, baba Salim Hamamcı’nın aniden radyodan veya müzik listesinden Ender Balkır’ın “Ruhumda Sızı” adlı eserini istemesiyle o anın rengi değişti. O güne kadar ne o şarkıyı ne de sanatçıyı duymuş olan Yavuz Hamamcı, babasının isteğiyle müziği açtı ve o an arabanın içindeki hava tamamen sükûnete ve hüzne büründü.
“Bedenimde Değil, Ruhumda Sızı…”
Müziğin ilk notalarıyla birlikte boğazı düğümlenen, ses tellerine sanki görünmez bir ok saplanmış gibi hisseden Yavuz Hamamcı, bir yandan direksiyon sallarken bir yandan da yan gözle babası Salim Bey’i izliyordu. İçindeki o derin duygulanmayla gözleri dolmuştu; babası ise hafif bir tebessümle ama gözlerinde yaşlarla şarkıyı dinliyordu.
Şarkının her bir mısrası yürekleri dağlıyordu:
“Bu nasıl bir derttir, dermanı yoktur
Bedenimde değil, ruhumda sızı
Görünmeyen bir yara, acısı çoktur…”
Şarkı ilerledikçe Yavuz Bey’in içindeki o kasvet daha da arttı. Babasının yüzündeki o hafif tebessümün ardındaki derin hüznü fark eden evlat, içinde biriken ağırlıkla dayanamayıp, “Baba canım, böyle şarkı dinleyip moralini bozuyorsun, dinleme istersen, olur mu?” diye sordu. Babası Salim Hamamcı’nın verdiği o kısa ve hayatın tüm acı tatlı gerçeğini özetleyen yanıt ise manidardı: “Oğlum, ne yapayım, ben dram seviyorum” dedi.
Yağmurlu Bir İstanbul Akşamında Yalnız Yürüyüş
Yolculuğun sonunda babasını evine bırakan Yavuz Hamamcı, oradan ayrılıp metrobüsle kendi evinin yolunu tuttu. Zincirlikuyu’da indiğinde kendini tutamayarak telefonu eline aldı ve aynı şarkıyı tekrar açtı. Hafif bir yağmurun çiselediği İstanbul akşamında, Yıldızposta Caddesi’nden araçların far ışıkları yüzüne vururken Barbaros Bulvarı’na doğru yürüdü. Normalde kulaklık kullanmayan Yavuz Bey, telefonu kulağına tutarak babasının o şarkıya yüklediği manayı anlamaya çalışıyordu. Öyle ulu orta kolay kolay ağlamayan bir adamın, o an içindeki selin önüne geçmesi imkansızdı.

“Dünya Sızın Bitti Baba…”
17 Ekim 2026 tarihinde babasını bu dünyadan uğurlayan Yavuz Hamamcı’nın, bugün aynı sokaklardan geçerken kalbinden dökülen o son satırlar, aralarındaki ebedi bağın ve özlemin en saf tercümanı oldu:
“Dünya sızın bitti baba
Ruhun gül açsın gül koksun
Rabbim ruhunu incitmesin
Rahmetiyle sarıp sarmalasın
Sızısını ebediyen dindirsin…
Âmin.”
Bu yürek yakan baba-oğul vefa hikayesini okuyan herkesten, ebediyete intikal eden merhum Salim Hamamcı başta olmak üzere tüm geçmiş büyüklerimiz için birer Fatiha ve dualarını eksik etmemelerini diliyoruz.
Ruhu şâd, mekânı cennet olsun.
Hasbahçe Gazetesi / Haber Merkezi
Etiketler: baba oğul hikayesi » babaya vefa » Barbaros Bulvarı » duygusal baba hikayesi » ender balkır » hasbahçe gazetesi » hüzünlü hikaye » istanbul hatırası » merhum babaya dua » ruhumda sızı » Salim Hamamcı » unutulmaz anlar » vefa dolu satırlar » yaşanmış hikayeler » Yavuz HamamcıYorum yapabilmek için Giriş yapın.
BENZER HABERLER