Affetmek Başkadır, Hayata Almak Başkadır

Harun TAŞKIRAN

harun.taskiran55@gmail.com

Affetmek başkadır, hayatımıza yeniden almak başkadır. İnsanlar haksız yere bizlere karşı bir hadsizlik yaptıklarında biz onları Allah rızası için affedelim; lakin onları hayatımıza eskisi gibi kabul etmeyelim. Eğer hiçbir şey olmamış gibi hayatımıza devam edersek öncelikle kendimize olan saygımız kalmaz; karşı taraf da haklı olduğunu düşünerek daha da küstahlaşır. Bu durum bizi tekrar üzeceği gibi manevi gelişimimizin de önüne geçer ve düştüğümüz konumu ahmaklık mertebesine indirger.

Etekleri öpülesice kadim ulema şöyle buyurmuştur:

“Kalbi bozuk olanın nefesi de zehirlidir. Onlar, başkalarının kederinden neşe; huzurundan ise azap duyarlar. Böyle kimselerin meclisinde bulunmak ruhun nurunu söndürür. Onlara verilecek en güzel cevap, onlardan yüz çevirip kendi yolumuza bakmaktır. Kargalar gül bahçesini sevmez; zira onların gıdası çöplüktür.”

Ortada hiçbir sebep yokken bir insanın durup dururken bize karşı seviyesizce hareket etmesinin temelinde, kendi ruhsal ve fizyolojik sıkıntılarının tezahür etmesi yatar. Kendisindeki yetersizlik hissinden kaynaklanan bu durum, konuşmalar sıradan bir sohbetin ötesine geçip ses tonları dakikalarca yükselmeye başladığında iyice gün yüzüne çıkar. Artık ortada bir fikir tartışması kalmamıştır; bu hâl, karşımızdaki insanın sorunlu iç dünyasının açık bir dışavurumudur.

Tartışmayı uzatıp durdukça konuyu çok farklı yerlere çeken bir insan, bizimle değil doğrudan kendi benliğiyle çatışmaktadır. Bu hâl, o insanın gemisinin karaya vurduğunun apaçık bir resmidir. Bu tarz kişilerin kendi fikirlerinden başka hiçbir düşünceye saygısı yoktur; empati yetenekleri olmadığı gibi bunu kazanmak için herhangi bir gayret de göstermezler. Onların tek gayesi, ikili diyaloglarda “Ben haklıydım” diyebilmektir ki bu da cahiliye zihniyetinin ta kendisidir.

Şâdi-i Şîrâzî’nin buyurduğu gibi:

“Sözde ölçü bilmeyen, edepte sınır tanımaz; bir insanın kalitesi sana nasıl hitap ettiğinde saklıdır.”

Hasetlik insan ruhunu kemiren en büyük manevi tahribattır. Kendisinde olmayanı başkasında yok sayarak bu cüretkarlığı göstermek boş, anlamsız bir çabadır. Bu duyguyu kalbimizden söküp atamadığımız sürece felaha eremeyiz. Hayatımızda her şeyi ne kadar nizami yaparsak yapalım, sağlığımıza veya diğer konulara ne kadar özen gösterelim; haset kalbimizde kök saldıysa, onu kökten budayıp atmadığımız sürece bu durum bizi ruhen bitirecektir. Nitekim kronikleşmiş ağır hastalıkların ve ruhsal çöküntünün arka planına baktığımızda, çoğu zaman bu zehirli kıskançlığın ve bitmek bilmeyen husumetlerin yarattığı derin travmalar vardır.

Ayrıca şu aşağılık duygusu sendromundan artık kurtulalım. İnsanları aşağı çekmeye çalışırken kendi aşağılık duygu girdabımızda kendimizi mahvediyoruz. İnsanları sürekli tahrik ederek kontrolü kaybetmelerini sağlıyor, ardından kendimizi duru, sessiz, bilge ve asil bir konuma büründürerek onların öfkesinden gizli bir haz duyuyoruz. Kullandığımız iğneleyici laflarla insanları çileden çıkarmak ve bundan mutluluk duymak, ancak ruhsal bir hastalığın göstergesidir. Başkalarının bizi haksız yere kırarak ya da diliyle hiciv ederek aşağı çekmeye çalışması, hakikatte bizi yalnızca olgunluk mertebelerine yüceltir.

Hikmet erbabının dizelerinden döküldüğü üzere:

Oturma münkir ile, yeme sancı; Pas alırsın, paklayamaz her kalaycı.

İnsanlar, yaş kemâline erip de artık ahiret bakışları atmaya başladıkları o demlerde, aldıkları her nefese pişmanlık duyacakları bir hazır kıta hâlinde mahşer durağında beklemektedirler. Keşkeleri üzerine kurulu son ömür fasıllarını yaşarken, hiç kimse bu dünyadan hesapsız göçmeyecektir. Yaptıklarının bedelini azıyla çoğuyla ödemeden hiç kimse bu handan elini eteğini çekemez. Herkesin bir oyunu varsa Allah’ın da bir oyunu vardır; kimse yaptıklarının yanına kâr kalacağını sanmasın.

Bizler, ezelden ebede hüküm sahibi yegâne bir kudretin ve mutlak bir adalet sahibinin kullarıyız.

“Şüphesiz Allah, kalplerde olanı hakkıyla bilir.”

Harun TAŞKIRAN