Şüphesiz ki o Kur’an; Cebrail vasıtasıyla yüz yüze, diz dize ve bir nefes kadar yakındır. Rasulullah’ın mukaddes dilinden süzülüp kalplere akan ilahi bir nur misali damlar, gönülden gönüle nakşolur. Vahyin o mukaddes muhafazası, hafızların sinelerinde bir kere tecelli etmeyegörsün... Onlar artık zamana ve mekâna sığmayan manevi birer nişane, yeryüzünde yürüyen canlı birer Mush...

Şehirlerarası yolculuklarda otobüs camının ardından bakarken köyler, tarlalar, ağaçlar birer birer geride kalır; gözüm yeryüzünün örtüsüne takılır. Toprağın o farklı renkleri, tonları ve katmanları serilir önüme. İlahi bir fırça, yeryüzünü adeta rengârenk bir tuvale çevirmiştir. Sarı başakların kuraklığı, nemli toprağın koyu sadeliği, yeşilin binbir tonu... Yolculukla insan...