MUHANNET

Necati Yüzüak

necati@hasbahcegazetesi.com

“Geçmem muhannet köprüsünden su aparsa beni
Yatmam bu çakal yatağında aslanlar yesin beni”

Pir Sultan Abdal böyle demiş.

Muhannetin suyu bulanık akar
Aktığı yerleri sel olur yıkar
İyilik etmeden başına kakar
İşte böylesine muhtaç eyleme

Muhannetin sözü zehirden oktur
Hüsnü kereminle rahmetin çoktur
Sağ elin sol ele faydası yoktur
Sağ gözü sol göze muhtaç eyleme

Bu türkü ve deyişler, yüzlerce yıl Anadolu insanının yaşadığı acı ve dramlarla ilgilidir. Yıllar sonra Anadolu insanı yine aynı duygu ile sınanıyor. “Muhannet” sosyal hayatın her alanında var; bu öylesine derin ki anlatamam. Bugün çıkmış, utanmadan sıkılmadan “Enflasyon aylık yüzde 1.6, iki bile değil” diyebiliyorlar.

Demek ki Anadolu insanı yüzyıllardır aynı yaradan yakınmaktadır. Türkülerin içinde dolaşan bu muhannet kelimesi yalnızca bir insan tipini değil, aynı zamanda merhametin de kaybolduğu zamanların adıdır. Aslında Anadolu’nun bütün hikayesi bu iki kelimede saklıdır: Muhannet ve merhamet. Biri insanı eksiltir, diğeri yüceltir.

Çok garip değil mi? Biz bu topraklara Hoca Ahmed Yesevî ve Hacı Bektaş-ı Velî müridleri eliyle önce merhameti, sonra muhabbeti getirmiş; tüm Anadolu Türk beyleri ve devletinin arkasında kaya gibi durmuştuk.

Anadolu’yu o viranlıktan çıkarıp mamur eden, ekmeğini paylaşan Horasan erenlerinin torunları bugün muhannete muhtaç edildi. O torunlar bugün her türlü sıkıntı ile sınanmaktadır. Daha fazlasını yazamam.

Muhannete muhtaçlık çok zordur vesselam.

Necati YÜZÜAK