Nitelik Yerlerde, İnsanlık Uykuda

Harun TAŞKIRAN

harun.taskiran55@gmail.com

Nicelik tokadı vurdu bize; nitelik ise yerlerde… Kimse dönüp bakmıyor, kaldırmıyor bile. Herkes üç maymun telaşında: “Görmedim, duymadım, bilmiyorum.”

İnsanlık nereye gidiyor? Nereye düştük biz böyle? Fikirler bile istikametini şaştı. İnandığımız gibi değil, yaşadığımız gibi inanmaya başladığımız gündür bugün. Her şeyi mübah görüyoruz; her şeyi yitirdik…

Fetret devrini yaşıyoruz. Cahiliye çocukları gibi bir elimizde çelik, bir elimizde çomak… Vurmuşuz ötelerin ötesine insanlığı! Bu çürümüşlük, bu kokuşmuşluk tepeden tırnağa… Gözümüz var, hakikate perde; kulağımız var, sağır; aklımız var, idrak nerede? Dörtayaklı canlılar bile bizden daha güzel bir duruş sergiliyor!

Sakın sanma İbrahim’i yakmayan ateş bizlere serinlik verecek! Yanan kuşlara, nebata aldanmayın; altında İbrahimler yanıyor, İsmailler kurban oluyor… Bu zalimliğin tuğlalarını kendi ellerimizle dizdik! Biliyorduk, hepimiz biliyorduk… Allah sadece mühlet verdi; az kaldı! Yapıp ettiklerimizin karşılığını görmeye, yüzümüze gözümüze bulaştırdığımız o fesadın sonunu görmeye az kaldı!

Nemelazımcılıktan kapatmışız gözlerimizi, başlamışız saymaya… Bir saklambaç tutturmuş gidiyoruz: “Önüm, arkam, sağım, solum; bana ne!” Susmanın ve tepkisizliğin son demleri artık. Haddi aştık! Kötülüğe set olmanın ders zili çalıyor! Yıkamakla geçmez bu umursamazlık çamuru… Ahiret elbisemize bulaşmadan önce; gayret, biraz gayret!

İnanmadık; inanamıyoruz da… Dillerimizde bile artık söylemeye utanıyoruz. Ne hayra çağıran var ne iyiliği emreden ne de kötülükten meneden… Her şey bitti. Ölü toprağı üzerimize atılıyor. O kadar sessiz ve derinden ki küreğin vuruşları bile hissiz!

Zannettik ki o kor ateş sadece günahı yakacak… Ey tepkisiz insanoğlu! Pazarın kurulsa hiç olursun. Sen kendini âlemde cevher mi sandın ki bu umursamazlık kibrine kapıldın? Niyazî-i Mısrî tam da böyle söylerdi!

Adanmış insanlar lazım bize, tekrar bu varoluş sahnesinde boy göstermemiz için!

Bize bir sahip gönder… Önder, yoldaş gönder! Nemelazımcılık safsatasının karşısında duracak; hayatımıza alamadığımız Kur’an’ı, “uydurma” diye yüz çevirdiğimiz hadis-i şeriflerimizi, ulemanın hikmetlerini tekrar tekrar haykıracak adamları bize ihsan eyle Rabbim!

Önden gidenler, “Kargaşaya mahal yok!” diyerek ellerinizle düzeltin lütfen! Peygamber varisleri, kalemlerinizin ucunu sivriltme vakti geldi; konuşturun! Ey tebaa, bari sen de kalbinle buğz et… Olmaz mı?

Oysa ferdî sorumluluk bilincinin sahipleri sen, ben, bizleriz… Göz ardı etme anlattıklarımı! O sorumluluk bilinci bir su damlacığı gibidir aslında. Küçük görmeyi bırak! O küçük parçacıklar oluktan nehre, nehirden vadiye, vadiden denize, sahili olmayan okyanuslara varan bir esintinin sızıntılarıdır…

Harun TAŞKIRAN