Son Dakika


Avrupa’da Türk Fırtınası: Gurur Dolu Bir Haftanın Analizi
BU YÜZYIL AF DİLEME YÜZYILIDIR
Ümmetin Yiğit Evladı Aliya İzzetbegoviç’i Vefatının 23. Yılında Rahmetle Anıyoruz
Bizim de Suçumuz Var
AZERBAYCAN’DAN TÜRKİYE’YE İNANÇ HÜRRİYETİNİN EVRENSEL SINAVI
Bir Başörtüsünden Fazlası Var, Bilesin Azerbaycan
Dünya bensiz de Dünya.
Yok olsam,
Yerim dolar, vazgeçilir, unutulabilirim.
Önemli mi?
Önemli aslında.
Lâkin kimin umurunda!
Ama benim için üzülme sen yine de
Yoksam eğer, o hayat sadece bana biter,
Başkalarına değil. Herkes öyle zaten.
Yenilebilir, yanılabilir, kaybedebilir,
Hayal kırıklığına uğrayabilir, üzülebilirim.
Ama sanırım alıştım artık ben buna.
Çünkü Dünya, bensiz de Dünya,
Ve galiba Dünya böyle bir yer.
Hani derler ya;
Her kişinin ölümü, kendi kıyametidir başkası duymaz diye.
Tam da bu işte ölüm kalım dedikleri.
Öyle.
Konuşsam, sözlerim yetersiz kalır hislerimi anlatmaya.
Ama söylemeyince,
Bazen suskunluğun da bir değeri olmadığını anlıyorum.
Şu talihsiz ömrümde, birçok şeyin kırılıp döküldüğünü,
Çoğu şeyin yolunda gitmediğini anladığım günden beri,
İçimde birçok insanın ve duygunun yeri değişti.
Çok az insanın yeri kalbimde halâ aynı olsa da,
Onlar da artık benim için derin bir suskunluk
Ve gözyaşından başka bir şey değil.
Çünkü insan yorgunu, hayal kırıklığı, gönül acısı, dünya acemisiyim ben.
Ne yazık ki hiç birinde ehil olamadım.
Taş değirmenler buğdayı, dünya da beni öğüttü.
Buğday un oldu, su katıp ekmek oldu.
Ben derman arar iken, hepsi bana dert oldu.
Artık hayallerim yok.
Ama zehir zemberek tecrübelerim var.
Katı biri değilim.
Ama kederimden boğulacak olsam da,
Kendi içime dönmem için haklı nedenlerim var.
Şimdi daha hassas, daha kırılgan ve daha kederliyim.
Daha çok ağlıyor, daha fazla dibe çekiliyorum.
Çünkü birçok şeyi artık daha derinden anlayıp, hissedebiliyorum.
Kimin dizi kanasa, kim bir acı çekse ben ondan fazla üzülüyorum.
Çünkü düşmenin acısını iyi biliyorum.
Kimi umutsuz yaşanmaz diyor,
Kimi de gerçekçi ol, hakikat dünyasında yaşıyoruz diyor.
Umutsuz yaşanmaz biliyorum ama
Umudumu tüketen çok insan var,
Çok şey var dalımı kıran, çiçeklerimi döken.
En barizi, yüzümden gülüşümü,
İçimden sevinçlerimi çaldılar.
Artık nasıl bir mucize olursa olsun hayatımda,
Derinden, hesapsızca, sevinemiyorum.
O an’ı hakkıyla yaşasam sanki
Arkasından kötü bir şey olacak
Ve ben sevincimin diyetini ödeyeceğim gibi geliyor bana.
Beni kalbime küstürdüler anlıyor musun?
Mine GÜLŞEN
Etiketler: kültür-sanat » MİNE GÜLŞEN » Mine Gülşen Köşe Yazıları » Mne Gülşen Kimdir » Şair Mine Gülşen » ŞiirYorum yapabilmek için Giriş yapın.
İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI
23 Ekim 2026 Dünya, Genel, Gündem, Köşe Yazıları, Spor, Tüm Manşetler
20 Ekim 2026 Genel, Gündem, Köşe Yazıları, Kültür Sanat, Tüm Manşetler
20 Ekim 2026 Bilim ve Teknoloji, Din ve Yaşam, Dünya, Genel, Gündem, Köşe Yazıları, Tarih, Tüm Manşetler
19 Ekim 2026 Din ve Yaşam, Dünya, Genel, Gündem, Köşe Yazıları, Tüm Manşetler