Kilise Ayinleriyle Anadolu Çocuğunu Uğurlamak Hangi Aklın Ürünüdür?

Ayetullah Coşkun

ayetullahcoskun@hasbahcegazetesi.com

Toplum olarak hayatın hızına kapıldığımız, her şeyi çok çabuk tüketip çok çabuk unutmaya alıştığımız bir devirden geçiyoruz. Kimi zaman ekranlarda beliren birkaç dakikalık görüntüler, kimi zaman ise aramızdan ayrılan bir değerin ardından yapılan son yolculuk merasimleri, aslında köklerimizle, inancımızla ve kimliğimizle olan bağımızı ne kadar zedelediğimizi yüzümüze çarpıyor. Son günlerde sosyal medyada yankı bulan ve bir sanatçının son yolculuğu etrafında koparılan fırtına da bunun en acı örneklerinden biri olarak önümüzde duruyor.

Bir insan bu dünyadan göç ederken arkasında bıraktığı miras, sadece eserleri ya da icra ettiği meslekten ibaret değildir. Asıl miras; onun doğduğu topraklara, inandığı değerlere, mensubu olduğu milletin bin yıllık medeniyet birikimine ne kadar tesir ettiği ve o birikimle nasıl bir bağ kurduğudur. Kendi kültürünün özünden uzaklaşarak Batı taklitçiliğini “modernlik” veya “evrensellik” zannedenlerin, vefat eden bir insanın ardından dahi kendi inanç kalıplarını ve ritüellerini dayatmaya kalkışması, sadece bir yabancılaşma değil, aynı zamanda derin bir idrak tutulmasıdır.

Anadolunun inanç dünyasında, bu toprakların dualarıyla, salavatlarıyla, o sade ve vakur kabristan uğurlamalarıyla büyümüş bir insanın ardından kilise ayinlerini andıran sahneler üretmek, merhumun ruhuna da bu milletin hafızasına da yapılacak en büyük haksızlıktır.

Kendi Köklerine Yabancılaşanlara: Kendinize gelin!

Sanat kavramı, ne yazık ki bugün içleri boşaltılmış, Batılı merkezlerin kurguladığı steril ve maneviyattan arındırılmış kalıplara hapsedilmeye çalışılıyor. Oysa gerçek sanatkar; arzda ve kainattaki o muhteşem nizamı, rengarenk çiçekleri, dağları, denizleri ve yaradılışın muazzam dengesini görüp ondan ilham alandır.

Kainatın kendisi en büyük sanat eseriyse, bu eserin arkasındaki kudreti okuyabilmek, o sonsuz gücün sahibiyle sanatçı ruhuyla bir bağ kurabilmek asıl hürmettir. Kâinat tablosunu dilediği gibi yazan, bozan ve şekillendiren yüce yaratıcının huzuruna çıkarken, insanın kendi kültürel köklerinden, inancının ezeli ve ebedi çizgisinden kopması düşünülemez. Ne kadar inkar edilirse edilsin, hangi yapay ritüellerin arkasına saklanılırsa saklansın, varılacak yer o ilahi huzurdur.

Milletimizin çok zengin, kadim ve muhteşem bir kültürü vardır. Bu kültür; merhameti, edebi, Hakk’a teslimiyeti ve ölümü dahi bir kavuşma, bir sılaya dönüş aslına rücu ediş olarak gören bir idraki barındırır.

Bu topraklarda yetişen bir sanatçının veya aydının, kendi halkının inanç dünyasına yabancılaşması, en hafif tabirle kendi bindiği dalı kesmesidir. Halkından kopuk bir sanat, köksüz bir ağaç gibidir; ilk rüzgarda savrulmaya mahkumdur.

Hepimiz insanız; bazen hata yapar, kusur işler, eksik adımlar atarız. Dünyada noksansız kimse yoktur. Ancak mesele, insanın hatalarıyla birlikte hangi istikamete yürüdüğü, son nefesinde hangi aidiyetle bu dünyadan göçtüğüdür.

Bizler bize düşen sorumlulukla, bu milletin evlatlarına kendi köklerini, kendi sanat anlayışını ve inancını hatırlatmaya, yabancılaşma rüzgarlarına karşı durmaya devam etmek mecburiyetindeyiz. Çünkü ancak kendi toprağının suyunu içen kökler, geleceğe ulu çınarlar verebilir.

Vesselam.

Ayetullah COŞKUN