Dün Biri Haber Getirdi Senden Bana

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

Dün biri haber getirdi senden bana.
Bir yerde görmüş seni, iyiymişsin ama biraz yorgun,
Sanki birazda yılgındı dediler.

Sevindim iyi olmana.

Dar sokakları olan bir şehirde, hüzünle başını önüne eğmiş,
Bir gül gibi yürüyormuşsun.

Haberi getiren kişi;
Saklı sırların, anlatılmaya fırsat bulunamamış sözlerin elçisi gibi koşup geldi bana.
Ne denli önemli bir haber getirdiğini bilmeyen bütün elçiler gibi anlattı seni bana.
Heyecanım karşısında şaşırdı,
Bir suç işlemişçesine korktu önce,
Sonra anlatmış bulundu bir kez seni bana.

Evet, dün biri haber getirdi senden bana.
Bir yerde görmüş seni.
İyiymişsin, lâkin biraz yorgun.
Ama pırlantaları aratmayacak kadar da güzelmişsin halâ.

Haberi getiren kişi gördüklerinin hepsini anlattı bana,
Hem de gözlerimdeki telaşıma bile aldırmadan.
Araya havadan sudan muhabbetler de kattı zihnimi dağıtmak için.
Espriler yaptı yüzümde şekillenen resimleri imha edebilmek için.
Hüznümü nasıl yutkunduğumu o da gördü.

Söyledikleri yetmedi sanki.
Sanki iyi olduğuna ikna olmamış gibiydim.
Tekrar sordum “nasıldı?” diye.
Defalarca, iyi görünüyordu dedi.
Sevindim!

Seninle konuştuklarımızı hatırladım yeniden,
Sana söylediklerimi ve en çok da senin söylediklerini.

Derin bakışların, gözlerin ve en çok da ağır, dingin, kendinden emin hallerin geldi aklıma.

Yaşanamamışları bir kenara bırakıp yaşanacaklara bakman,
Yaşına rağmen en olumsuz ve zor halleri olgunlukla karşılaman,
Aşman, sindirmen, üstesinden gelmen.
Hepsi geçti gözümün önünden.

Sözlerine, yaptıklarına ve yapmadıklarına karşılık sana tüm bildiklerimi,
Duyduklarımı ve gördüklerimi anlatırdım ama;
Ne seni mahcup etmeye ne de kendimi bu denli ezmeye niyetim yok.

Bakma sen, kendim de mahcubum zaten!
Bilemediklerim, üstesinden gelemediklerim, elimde olmayan, gücümün yetmediği Çoklarca hadise yüzünden yüreğim acıyla,
Ellerim kaybettiklerimin boşluğu ile buz kesti. 

Umarım vebalim yormuyordur seni.
Dilerim mutlusundur.
Yapmaya mecbur olduğun şeyler asaletini gölgelemesin.
Sıradan iyilikler, dünyanın o karmaşık ihtişamı kandırmasın seni.
Mutluluk başında, huzur yanında,
Günahın, korkuların ve kuşkuların ayağının altında kalsın.
Yaklaşmasın sana bir keder,
Gölgelenmesin o güzel yüzün,
Değmesin bir deli rüzgâr sana,
Yolların yokuşu  yormasın seni.
Ve dahi incitmesin başını koyduğun kuş tüyü yastığın bile.

Vakit dönüyor yine.
Her şey olacağına varıyor.
Gün ayrılığa, bahar hazana,
Mutluluk hüzne, beden derin sızılara dönüşüyor.

Derler ki;
İki muhabbet kuşundan biri ölünce kısa zamanda diğeri de ölür.

De ki;
İster bir can gittiği için, ister muhabbet bittiği için.
Ama kesin olan o ki, biz mutluluk ve huzur tedariğinden fukara bir illetiz.

İyiymişsin, sevindim.
Hep iyi kal!

Mine GÜLŞEN