İnsanın hizmetine âmâde edilen, hâdis cüzlerden müteşekkil yerküreye boyun eğmesi; aldanış çamurları ile kaplı bu eteklere sarılması, ne acıdır ki yaratılış gayemizi kirletmektedir. İnsan; kendisini hakikatten koparan, dışarıdan gerçek gibi gösteren, kalbini efsunla yıkayan o gassala, yani dünyaya aldanmasın. Bu aldanma; yalancı vehimlerle gözleri kör, hakikate karşı kulakları...

Şehirlerarası yolculuklarda otobüs camının ardından bakarken köyler, tarlalar, ağaçlar birer birer geride kalır; gözüm yeryüzünün örtüsüne takılır. Toprağın o farklı renkleri, tonları ve katmanları serilir önüme. İlahi bir fırça, yeryüzünü adeta rengârenk bir tuvale çevirmiştir. Sarı başakların kuraklığı, nemli toprağın koyu sadeliği, yeşilin binbir tonu... Yolculukla insan...

Her şey emrine verilen insan, maddî/beden ve manevî/ruh olarak iki cepheye sahiptir. Dünya hayatı, ruhun maddeye büründüğü bedenle olduğundan, maddî yön ön plana çıkıp manevî cephe olan ruh ihmal edildiğinde, özünden uzaklaşan insan yozlaşmaktadır. Ruhundan uzaklaşan insan, bunu stres ve bunalım olarak hissederken, dışardan bakıldığında bunun manevi yozlaşmadan kaynakl...