Kabahat altın taç olsa, kimse alıp takmaz başına

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

İçimde kocaman bir ağlamak var,
Kimse gerçekleri görmüyor, duymuyor.
Çok görüntü var!
Dışı iyi gibi görünüyor ama içi öyle değil.
Çok kelâm ediliyor, bakınca bir sürü laf söz
Ama kulak verince bakıyorsun ki,
Ne sözü söz ne gözü göz.

Çok suret var,
Lakin her gördüğün yüzü insan mı sanıyorsun?
Sureti öyledir ama sireti başkadır.
Sen, o öyledir zannedersin,
Bu böyledir, yerli yerincedir dersin
Ama bir bakarsın ne görünen göründüğü gibidir,
Ne de beklediğin öyledir.

Bilirsin;
İyilikten iyisi, kötülükten kötüsü yok
Ama bakarsın;
İnsan gibi insan olmaları için bir çaba göremezsin.

Herkes, lütuf ve ihsan gelse, sahiplenir.
Ölüm gelse, Azrail’i komşusuna gönderir.
Yapacak onca güzel şey vardır ama kimse kılını kıpırdatmaz,
Üstüne bir sorumluluk almaz.

Her şey ve herkes kötüye gidiyor koşar adımlarla.
Bu ne körlük, bu ne sağırlık,
Bu nasıl bir kalp karası,
Bu nasıl bir toplum yarası.
Dünya’yı karartıyor kalbiniz.
Ölen hem siz hem biziz.

Toplansa bir kaç suçlu
Kurulsa bir darağacı,
Bakar durur herkes acı acı.
Kabahat altın taç olsa,
Kimse alıp takmaz başına.
Ama tek tek sorsan hepsine,
Herkes birbirinden masum,
Birbirinden günahsız,
Birbirinden bahtsız.
Kalmadı ilk taşı atacak günahsız.

Öyleyse bunca kalbi kim kırdı?
Bu kadar kahır kime yükleniyor?
Bunca ah kime edildi?
Herkes iyi ise kötü nerde?

Duydum ki;
Doğru söyleyeni dokuz köyden kovuyorlarmış,
Acaba onuncu köydekilerin, ilk dokuzundan farkı neymiş?

Kimi yalan demiş, kimi doğru!
Doğruyu yalandan,
Eğriyi düzden,
Aşikârı gizden,
İyiyi kötüden,
Zayıfı güçlüden,
Abad olanı zulümden
Ak’ı karadan
Çürüğü sağlamdan,
Haklıyı haksızdan ayıran neymiş?

Hepsi bir kurala, bir düzene bağlıymış.
Eyvallah da;
Düzeni bozan kimmiş?
Eline geçen neymiş?
Onlara cennet garanti de
Cehennem bize mi tapu edilmiş!

Mine GÜLŞEN