NİHAYET

Ahmet AL

alahmet53@hotmail.com

Amerikan Psikiyatri Cemiyeti birkaç yıl önce “selfitis” adıyla yeni bir ruhsal rahatsızlık tanımlamıştı. Gün içinde altı ve daha fazla sayıda selfie (özçekim) çekilerek bunların sosyal medyada paylaşılmasını bir hastalık belirtisi olarak kabul eden bu tanım, aslında dijital çağın insanoğlunu sürüklediği yeni bağımlılık alanlarını gözler önüne seriyor.

Acaba bu durumun ülkemizdeki yansıması nasıldır?

Allah muhafaza, bugün Türkiye’de bu hastalık, hasta sayısının çok ötesine geçerek adeta ulusal bir alışkanlık haline gelmiş durumda; hatta bu alanda dünyada ilk sıralarda bile yer alabiliriz. Akıllı telefonlar elimizden düşmüyor; yolda yürürken, yemek yerken, alışveriş mağazalarında vakit geçirirken, çay veya çorba içerken yani hayatın olağan akışı içinde ne yapıyorsak durmaksızın selfie çekiyoruz.

Kendi benliğimizi sürekli görmeyi ve başkalarına göstermeyi arzuluyoruz. Daha da ötesi, sanal çevrelerden gelecek beğenilere bağımlı hale geliyoruz. Neden acaba?

Bu sorunun cevabını ararken durup kendi iç sesimize kulak vermemiz gerekiyor. Acaba hayatın derinliğini, olayların ve varlığın arkasındaki hikmetimizi mi kaybediyoruz? Yoksa özümüzdeki o manevi derinlik yerini yavaş yavaş dış görünüşe ve surete mi terk ediyor?

Halbuki biz İNSANIZ…

Sadece bu dünyada yaşayan sıradan bir varlık değil, ondan çok daha öte bir anlam taşıyan Hazreti İnsan olma potansiyeliyle yaratılmışız. Sanal ekranların ve geçici beğenilerin ötesinde, kendi hakikatimizi ve kalbi derinliğimizi yeniden hatırlamanın vaktidir.

AHMET AL