Ölenle Ölünmez

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

İnsan, içinde çiçekler yetiştiriyor.
Kimi umut der adına, kimi yaşama sevinci.
Fakat insanın gönlündeki hiçbir çiçek, ekildiği gibi yetişmiyor.
Toprak değil ki bu, attığın tohum cinsi gibi çıksın.

Bazen gafil oluyor insan, bir boşlukta asılı kalıyor benliğin.
Cismin de kalbin de çile çekiyor.

Bilirsin, mevsimlerden bahar da var, yaz da.
Mevsim dört ama sen sadece kışı yaşıyor,
Baharı bilmiyorsun.

Sabahın bir huzuru, sükûnu, mutluluğu vardır.
Ama sen hep geceyi yaşıyor,
Sabah ışığını görmüyorsun.

Neden?
Çünkü kendi gailenle boğuşuyorsun.

Gülmek diyorum.
Haram sanki yüzümüze.
Azıcık gülsek sonra başka bir kederle ödüyoruz,
Mutluluğun diyetini.

Aldığın her nefes bazen ciğerlerine yetmez,
Bazı solukların, bazen nefes olmaktan çıkar,
Kalbine ızdırap verir.

Yaşamak, bazı durumlarda insanın benliğini aşar,
Gücünün üstüne çıkar, zorlar.
Direnebilen yürüyüp gider,
Yürüyemeyen yarı yolda kalır.

Kalbin bebek misali masum ve tertemizdir.
Ama insan elinde kirlenir, tahrip olur.

Duygular insana mahsus olsa da,
Buruşuk bir elbise gibi askıda asılı kalır çoğu zaman.

İnsanı, insandan kalma bir hüzün silip süpürüyor.
Koca bir boşluk var sanki! 

İçinde, yalnızca sen var gibisin.
Konuşan sen, duyan sen, yalnız başına çırpınan sen.

Derinlerde boğuluyorsun, kimse görmüyor.
Ölüyorsun, kimse bilmiyor.

Can veriyorsun, 
Vurdumduymazların haberi yok,
Sesin gelmesin diye üstünü örtüyorlar.
Dinlemiyor, anlamıyorlar.

Ne bileyim, dünya işte.
Her şey yalan, geçici.
Her şey emaneten; ha var, ha yok.

Ha doğmuş yaşamışsın,
Ya da hiç geçmemişsin bile dünya yurdundan.

Dünya insanın yurdu idi ama
İnsan insana ne yer verdi ne yurt.

Her şey mi vefasız olur? 
Herkes mi vefasız olur?
Oluyor işte!

Sevdiklerin ölünce en çok sen ağlarsın.
Ama bir zaman geçtikten sonra, 
O en sevdiğinin hatıralarını bile
Gülerek anlatan insanlar gördü gözlerim.

Ölenle ölünmez dedikleri bu olsa gerek.

Öyle işte!

Mine GÜLŞEN