Cismi Küçük Cürmü Büyük: Dil

Harun TAŞKIRAN

harun.taskiran55@gmail.com

İnsanın varlık sahnesine çıktığı ilk günden itibaren en büyük imtiyazı, düşünmesi ve bunu çok güzel aktarabilme yetisidir. Bunu kullanabilmesi için ona bir elmanın yarısı gibi eşlik edecek bir vesileden, yani dilimizden bahsetmek istiyorum.

Dil; fıtratında ihsan hamuru ile yoğrulmuş, Rasul sofrası ile ikram olunmuş, ezelden gelen kararla sinelere işlenen ilahi bir icaz emanetidir. O kadar gizli saklı bir hazine ki; ağzı olan konuşmasın diye önce dudakla tutsaklanan, yetmediği gibi dişlerle parmaklıklar arasına hapsedilen tek kişilik bir orkestra, bir başyapıt…

Ne yazık ki dilin afetleri bu ihtişamı gölgede bırakıyor; ahsen-i takvîm olan o kemiksiz et parçasının toplumsal erozyona maruz kalarak esfel-i sâfilîn enkazı altında kalmasına bizi seyirci bırakıyor.

Yine, kudretiyle bizi kuşatan yüce Rabbimiz, “Ey iman edenler!” diyerek sonsuz rahmetiyle bizi yalnız bırakmıyor ve reçeteyi önümüze sunuyor: “Zannın çoğundan kaçının. Çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin kusurunu araştırmayın. Biriniz diğerini arkasından çekiştirmesin”, “Yalanı ancak Allah’ın âyetlerine inanmayanlar uydurur”, “Daima kusur arayıp kınayan, durmadan laf getirip götüren kimselere boyun eğme!” İşte bu ilahi beyanlar, ilahi dizeler; sinsice içimize işlenen tohumun, cismi küçük cürmü büyük olan dilimizin geldiği son noktayı gözler önüne sermektedir.

Ölmüş kardeşimizin etini yemekten vazgeçelim, kusur ve açıkları elimizin tersiyle itelim; bilmekteyiz ki bir şeyin tamamı yapılamıyorsa tamamı da bırakılmaz. Hiç yoksa, affeder ümidiyle en aza indirelim. Tırnaklarımızı kanata kanata bu manevi enkazı istiğfar ile kaldıralım. Bize düşen en büyük görev; amel terazimizde sevabımızın ağır gelmesini istiyorsak İslam ahlakını ameliyat narkozundan uyandırmaktır. Gayretimiz bu yönde olmalı. Kader de gayrete aşıktır; yanacaksak bu dünyada yanalım, dilimizin ateşini bu uğurda serinletelim. Yoksa unutmayalım ki mezarlıklar, dilin açtığı yaraların hesabını vermekte olan insanlarla taptaze.

Harun TAŞKIRAN