BTSO Seçimlerinin Ardından: “Niçin Kaybettik?”

Fatih Alim Daşpınar

fatihseyyahoglu@hotmail.com

Kimin kazandığı umurumda değil; ben, kendim de dâhil kaybedenlere bakarım!

Niçin kaybettik?

Bu asil sorgulamanın her olayda ve kişide cevabı farklıdır.

15 yıla yakındır süregelen bir yönetim anlayışının ardından devredilen Bursa Ticaret ve Sanayi Odası (BTSO) koltuğu ve seçimler kaybedildi. Aslında bana göre derin bir sosyolojik travmanın, ekonomik ve siyasal bir travmanın neticesi olarak kaybedildi.

Normal bir mücadeleyle kaybedilmiş olsaydı belki bunları yazmayacaktım.

Ankara’dan Bursa’ya uzanan tüm devlet mekanizmalarının desteğini alarak, Türkiye’nin en büyük iktidar partisinin büyük gayret ve çabalarına rağmen Bursa iş dünyasının kalbi olan BTSO’yu kaybetmek; aslında çok anlamlı ve ibretlik bir tabloyu bana ve benim gibi düşünen herkese anlatıyor.

Yönetimler için verilebilecek birçok örnek var. Görevde kalınan yıllar içerisinde gücün kamu yararı yerine dar kadro anlayışıyla kullanıldığı noktada konuşulabilecek çok şey var. Çok fazla detaylandırma ihtiyacı hissetmiyorum. Nihayetinde kaybetmiş bir yönetim anlayışı ve ekibi var; ben olayın sosyolojik tarafına bakıyorum.

Ayrıca bu yıl içinde Ankara’nın desteklediği ticaret odalarının hepsi kaybetti. Yalnız olunmadığı bilinmeli, müsterih olunmalı lütfen…

İnsanların umutlarının nasıl tükendiğini, eleştirilen yönetimlerin yerine konulan anlayışın elden kayıp giderken kaybetmemek için nasıl da dendiğine baktıkça, aslında dünya hayatının zevk, eğlence ve nimetlerinin insanı ruhen nasıl köleleştirdiğini ibretle görmüş oluyoruz.

Merak etmeyin, eleştiri sadece tek bir tarafa değil; koltuğu ele geçirip de din ve milliyetçilik söylemleriyle insanlara yaşam prospektüsü sunan herkesi ibretle izliyorum.

İnsanlık açısından ve insanlık adına geldiğini iddia eden, faydalı olduğunu zanneden tüm STK’lar, cemaatler ve sivil toplum kuruluşları zaman içerisinde kendi güç odaklarını kurarak ve bu konumu korumak için mücadele ederek hayat sürmeye devam ediyorlar.

İbretle seyrediyoruz.

22 yıldır yaşadığım bu şehirde iktidar mücadelesi veren, birbirinin sırtına acımasızca basan, aynı tarafta olduğunu söylese de apayrı duygu ve düşünceler içerisinde olan siyaset erkinin nasıl acımasız olduğuna ibretle tanıklık ediyorum.

Bugün kaybedilmesine sevinen, diğerinin kazanmasına sevinen yeni menfaat odakları da devrede. Bunu da ayrıca ibretle seyrediyorum.

Merak etmeyin, sonrasında da çok bir şey değişmeyecek. Küçük, yeni, daha canlı ve daha heyecanlı bir yönetim anlayışı devreye girecek.

Benim konum kazananların küçük dünyası değil, kaybedenlerin büyük dünyası.

Umut ekildi ama büyük ve geniş kitlelerin umudunun yerle yeksan edildiğinin farkında bile olunmadı. Üzücü olan da bu.

Yoksa…

Kişisel hataların takipçisi falan değiliz. Sosyolojik buhranlara katılan, manevi değerlere verilen zarar benim için her şeyden daha üzücü. Çünkü bilindik Sünni bir müktesebatın, din-devlet ilişkilerinin ve dindarlık söylemlerinin beslediği bir mecradan geliniyor.

Bugün kaybeden sadece belli bir kesim değil. Arkasına sığınılan büyük bir manifestonun ilmik ilmik çökertildiğini, sanırım bu şehir gibi Türkiye sathındaki her şehirde zerre zerre görüyorsunuzdur.

Biliyor musunuz, bu süreçle beraber hepimiz ve bu ülkenin mazlum evlatları, masum Anadolu insanları hep birlikte kaybediyoruz.

Makamlar kaybedilecek; biz ise ne acı ki büyük umut ve duygularımızı kaybediyoruz…

Merak etmeyin, hayatım boyunca hiçbir sandığa gitmedim ve demokrasi denilen sistemin bu yaştan sonra da beni hiçbir sandığa götürmeyeceğini buradan ilan edeyim.

Ülkem adına sancılarım büyük. Merak etmeyin, sadece bir taraf kaybetmedi, ben de kaybettim…

Kaybedip hatasını anlayıp doğru yola girip pişman olan, tövbe edip haddini bilerek kazananlara selam olsun.

Fatih Alim DAŞPINAR