Şekilsel Müfredattan Felsefi Derinliğe Geçmeliyiz

Ayetullah Coşkun

ayetullahcoskun@hasbahcegazetesi.com

Türkiye’de eğitim sistemi üzerine yürütülen tartışmalar, genellikle semboller ve münferit olaylar üzerinden şekillenmektedir. Ancak son dönemde yaşanan gelişmeler, meselenin sadece kişisel beyanlar olmadığını, asıl odaklanılması gereken noktanın eğitim felsefemizin güncelliği olduğunu göstermektedir. Sivil toplum kuruluşlarının ve eğitim paydaşlarının bu noktada daha vizyoner bir yaklaşım sergilemesi, sistemin geleceği açısından kritik önemdedir.

Modern bir eğitim sisteminin temel amacı, öğrenciyi evrensel değerlerle donatırken ona bağımsız düşünme yetisi kazandırmaktır. Ancak mevcut müfredat yapısı incelendiğinde, eğitim hayatının başlangıcından sonuna kadar devam eden yoğun bir ideolojik anlatı ve sembolizm ağırlığı göze çarpmaktadır. Bu durum, rasyonel bir tarih bilinci ve vatandaşlık eğitimi hedefinin ötesine geçerek, pedagojik açıdan “tek tipleştirici” bir yapıya bürünmektedir.

21. yüzyılın dinamikleri; eleştirel düşünceyi, bilimsel metodolojiyi ve felsefi sorgulamayı merkeze almayı gerektirir. Eğitim süreçlerinin, belirli bir dönemle sınırlı kalmış kalıplar üzerine inşa edilmesi, gençlerin modern dünyanın karmaşıklığını anlamlandırmasını zorlaştırabilir. Müfredatın bu denli yoğun bir figür odaklılıkla yapılandırılmış olması, eğitimin asli unsuru olan “bilgi üretme” sürecini gölgelemektedir.

Eğitim odaklı sivil toplum kuruluşları ve sendikalar, yaşanan kriz anlarında sadece savunmacı veya geçiştirici refleksler göstermemeli; aksine bu durumları yapısal bir dönüşüm için imkan olarak görmelidir. Mevcut statükoyu kanıksamak veya yaşanan sorunları “yanlış anlaşılma” parantezine alarak tevil etmek, kalıcı çözümler üretmemektedir.

Beklenen yaklaşım; eğitimin felsefesini, dünyadaki modern örneklerle kıyaslayarak tartışmaya açmak ve daha kapsayıcı bir model önermektir. Eğitim hayatını rasyonel temellere oturtmak, onu ideolojik yoğunluktan arındırarak daha felsefi ve bilimsel bir düzleme taşımak, sivil toplumun en önemli “cesur çıkışı” olacaktır.

Eğitim sistemindeki bu yoğun sembolik anlatının yerine; daha analitik, evrensel normlara uygun ve öğrenciyi merkeze alan bir yaklaşım ikame edilmelidir. Tartışmaların kişisel polemiklerden çıkarılıp sistemik bir modernleşme arayışına evrilmesi, Türkiye’nin eğitim kalitesini artıracak yegane yoldur.

Eğitim hayatının, güncelliğini yitirmiş yaklaşımlardan arındırılması, sadece teknik bir düzenleme değil, zihni bir sıçrama gerektirmektedir.

Ayetullah COŞKUN