DAĞLAR KADAR BOYUN MU VAR, ARŞA MI DEĞECEKSİN? İNSANI BİTİREN O GİZLİ MARAZ: KİBİR

Harun TAŞKIRAN

harun.taskiran55@gmail.com

Toplumun görmek istemediği rûhî hastalık; maddî kütlesi ve hacmi olmayan, üretimi arzu ve tatmin üzerine kurulan bir istek fabrikasıdır. İnsanın kendi elleriyle içine inşa ettiği en dar hapishanedir. Geçmiş ümmetlerin yıkımlarına bakıp tarihin tozlu sayfalarını ibretle okuduğumuzda gördüğümüz bütün büyük fecâatlerin, manevî marazların ve habis tümörlerin kökeninde hep aynı gerçeğin kahrı yatmaktadır: Kibir.

İşte bu yüzden, bu sevdaya müptelâ olan insan ne kadar çabalarsa çabalasın asla huzur bulamayacaktır. İster maddî, ister zihinsel sebeplere sarılsın, sonuç hiçbir zaman değişmeyecektir. Kusursuzluğun zirvesine varsan neye yarar? Bütün imkânlar önüne âmâde kılınsa ne olur? Kendini beğenme hastalığının açtığı tahribatla tükenip yavaş yavaş yerle bir olduktan sonra… Dağlar kadar boyun mu var, arşa mı değeceksin? Bir sudan, bir topraktan harmanlısın; bu gururlanma niye?

Bu sevda; etrafa saldığı haset, kıyas ve kıskançlık kokusuyla fertten topluma herkesi yanıltmaya, seraplar göstermeye ve günün sonunda bitap düşürmeye mahkûmdur. Ortak payda sofrasında buluşturmaz insanı; diğerlerine yalnızca kendi sızısını dindirecek birer şifa reçetesi muamelesi yaptırır. Kimin ne düşündüğü pek umurumuzda olmaz. Kendimizi hayatın merkezine getirir, “benim, benim” çığlıklarıyla derinlerdeki yetersizliğimizi ele veririz. Lambası yanmayan, zifiri karanlık, çıkmaz bir sokaktayız. O karanlıkta adımlarımızı atarken zihnimizin duvarlarında hep aynı ses yankılanır: “Beni anla, beni dinle, benim dertlerim… En güçlü benim, kusursuz olan benim, ne olur hep ben, ben, ben…”

O hâlde bu kirli, habis sarhoşluktan uyanmamız gerekir. Çünkü kâmil insan kendisini başkasıyla teraziye koymaz, kıyaslamaz, haset etmez. O önce “sen” der; imkân kalırsa sonra “Bir ara ‘ben’ derim” der. Unutmamalı; kibir ve kendini beğenmişlik, derinlerdeki yetersizlik duygusunun ve akıl zayıflığının dışa vurumudur. Tam bu noktada Hz. Ebubekir Efendimizin sözü ortadadır: “Övünmeyin. Bugün canlı, yarın leşsiniz.”

Pencereyi açmazsan nefes alamazsın tevazu rüzgârlarında. Dışarıda arama; göğsünün içine sıkıştırdığın nefsindeydi bütün kabahat.

Harun TAŞKIRAN