İNSAN

Mine GÜLŞEN

mine_2763@hotmail.com

İnsan diyorum,
Sonu olan,
Sonu aslında yakın olan,
Ömrü diyorum, kısa olan.

İnsan diyorum,
Kalbi olan,
Hisleri, gözyaşları olan,
İnsan, aciz olan,
Yorulan, acı çeken,
Ne kadar koşsa da yetişemeyen,
Yetişse de artık zamanı kalmayan,
Hevesi biten, gücü tükenen.

İnsan!
Sevinince dünyalar kendisinin olan,
Ama dünya kendisine bile nankör olan,
Üzülünce yüreği burkulan,
Ama yüreği kendisine bile yar olmayan,
Sevgi ile bakınca ışıl ışıl olan gözleri,
Hayalleri, umutları kırılınca yaş dolan.

İnsan diyorum,
Gönül bağında mor salkımlı hüzünleri olan,
Ümit ekip, telaş biçen,
Tebessüm ile bakıp,
Ne olduğunu bile anlamadan,
Duyguları yarım yamalak elinde kalan.

Merhamet edilesi ama,
Fanilerin yanında hiç de nazı çekilmeyen,
İnsan diyorum, hatrı olmalıydı azıcık,
Nazı olmalıydı sevdiklerine,
Nazı çekilmeliydi sevdiklerince.

İnsan, boynu bükük bir garip misafir,
İnsan, giderken hep gözü arkada kalan,
Başkası bırakıp gitse de, arkasından bakıp,
Acılara dalan, geride ayrılık ateşi ile kalan.

İnsan düşler sokağında uykuya dalıp,
Hüzün ve hayal kırıklığı sokağında bir garip acıya uyanan.

Mine GÜLŞEN