Recebiye’nin Gönül Köşesi: 6 Şubat

6 Şubat, artık sadece bir takvim yaprağı değil; bir sızı, derin bir suskunluk ve yarım kalmış binlerce hayattır.

O sabah şehirler uykudan değil, adeta hayattan uyandı. Duvarlar yıkıldı ama asıl enkaz kalplerde oluştu. Bir çocuğun oyuncağı tozlu betonlar arasında kaldı, bir annenin duası göğe asılı…

Enkazın altında sadece bedenler yoktu; yarınlar, eski fotoğraflar ve vaktinde söylenememiş “seni seviyorum”lar kaldı. Zaman durdu, kelimeler tükendi; gözyaşı bile olanı biteni anlatmaya yetmedi.

O gün şunu öğrendik: Aynı gökyüzünün altında, bambaşka acıları yüklenip aynı kederde birleşe biliyormuşuz. Omuz omuza durmanın, birinin yarasını kendi yaramız saymanın ne demek olduğunu acıyla tecrübe ettik.

Unutmak, bu toprağın hafızasına ihanet olur. Hatırlamak ise hem kaybettiklerimize, hem geride kalanlara, hem de kendimize olan en büyük borcumuzdur.

Gönül Köşesi’nden bugüne dair bir not düşüyorum:

Acılar paylaştıkça hemen azalmaz belki ama insan, yine ancak insanla iyileşir.

6 Şubat’ta yitirdiğimiz tüm canlara rahmetle.

Daima kalbimizdesiniz.

Recebiye ÇATAK SEZER

Etiketler: 04.17 sessiz yürüyüş » 6 Şubat yıl dönümü » Adıyaman yas günü » Afet farkındalığı » Afet sonrası toparlanma » Asrın felaketi anması » Asrın yarası » Dayanışma ruhu » Deprem bölgesi konutları » Deprem şehitlerini anma » Hatay yeniden inşa » Kahramanmaraş depremi 3. yıl » Malatya deprem anısı » Türkiye tek yürek » Unutmadık unutturmayacağız