SÜMERLERİ (KENGERLERİ) YAĞMALAYANLAR NEDEN HÂLÂ TOROSLARA BAKIYOR? – BÖLÜM 2

Necati Yüzüak

necati@hasbahcegazetesi.com

150 yıllık soygunun belgesi olan Sümer kitabının altını çizdiğimiz yerler, aslında tek bir gerçeği haykırıyor: Ova tek başına yaşayamaz; ovayı dağ yaşatır. Ve bu gerçeğin arkasındaki jeopolitik hat, bugün coğrafyayı hayali sınırlarla kuşatan emperyalist ve teolojik safsataların da ipliğini pazara çıkarmaktadır.

9 Bin Yıldır Değişmeyen İklim: Doğa Değil, İnsan Bozdu

Uzmanlar, bölgeye ilk yerleşilmesinden bu yana geçen yaklaşık 9 bin yıllık sürede iklimde köklü bir değişimin olmadığını müttefikan kabul ediyor. Peki, bereketli hilali tarumar eden neydi? Cevap net: Aşırı ormansızlaşma, aşırı otlatma ve yanlış sulama.

Bugün Harran’da ve Çukurova’da yaşanan felaketin aynısı antik Sümer’de yaşandı; toprak tuzlandı, küstü. Kengerler kolektif sulamayı bu yüzden icat etmişti. İşbirliği töresi bozulunca, doğa da cezasını kesti.

“Fabrika Dağda, Tarla Ovada”

Sümer ovada doğmadı; dağda doğdu. Anau’dan inen Kenger önce Toros-Zagros eteklerinde tutundu. Çünkü ovada hayat yoktu; ne taş vardı, ne kereste, ne de maden.

* Toros-Zagros Etekleri (Fabrika): Suyu bol, avı zengin, korunaklı vadiler; bakır ve katran yataklarının merkezi.

* Sümer Ovası (Tarla): Sadece artı değer üreten, ancak dışa tam bağımlı bir coğrafya.

11 Bin Yıllık Damar: Rovandüz ve Zengezur Hattı

Ovanın kuzeydoğu köşesinden başlayıp Rovandüz Boğazı’ndan geçerek İran Yaylası’na uzanan büyük yol, Yeni Taş Çağı’ndan (MÖ 9000) beri aktif bir iletişim kanalıdır. Kitabın bizzat itiraf ettiği gibi, bugün o coğrafyadaki modern yollar ve demiryolları bile bu 11 bin yıllık güzergâhın üzerindedir.

Afganistan’dan başlayıp Zengezur ve Anadolu’ya uzanan hat, bu kadim Rovandüz yolunun günümüzdeki modern adından başka bir şey değildir.

Büyük Horasan Yolu ve Sümer’in İthalat İmparatorluğu

Toynbee’nin “etki-tepki” kuramının en net kanıtı buradadır. Sulamalı tarım için şart olan işbirliği, ihtiyaçtan fazla “artık değer” üretti. Bu değer dokumalara dönüştü; dokumalar ise Lübnan sediri, İran bakırı ve Hindistan’dan gelen lüks mallarla takas edildi. Sümer kendi kendine yeten bir köy değil; Horasan Yolu’nu elinde tutmak zorunda olan dışa bağımlı küresel bir aktördü. Bugün Orta Koridor’u tutamayanın yarın silineceği gibi, o gün de dağı tutan dünyayı tutuyordu.

Sümercenin Ölümü ve Irk Efsanesinin Çöküşü

Arkeologların 150 yıldır arayıp da bulamadığı “saf ırk” hipotezi Sümer’de çöktü. MÖ 2000’lerde Sümerce konuşulmaz oldu, MÖ 1800’e gelindiğinde ise tamamen ölü bir dil haline geldi. Kengerler biyolojik olarak yok olmamıştı; sayıca çoğalan göçebe Sami ve Guti kabileleri Sümerceyi yuttu. Ur Kraliyet Mezarlığı’ndaki kafatası ayrımlarının (brakisefal/dolikosefal) hiçbir şey ifade etmemesinin sırrı buradadır. Sümer bir ırk değil, bir töreydi. Töreye giren Sami de Sümerli oldu. Sürüleri tükenip şehre inen göçebeler ise dün olduğu gibi bugün de orduların paralı askerleriydi.

Arz-ı Mev’ud Safsatasına Karşı Tarihsel Gerçek: Mezopotamya’da Irksal Saflık Yoktu

Bugün Dicle, Fırat, Harran ovası ve tüm Mezopotamya havzasını hayali teolojik sınırlarla kuşatan Arz-ı Mev’ud (Vaad Edilmiş Topraklar) sapkınlığı, Batılı tarihçilerin kendi belgeleriyle ve coğrafyanın kendi diliyle tamamen çürümektedir. Tarihsel arka plan şunu net olarak belgeliyor:

* Sami ırkına mahsus bir Yahudi varlığı yoktu: Mezopotamya, başından beri tek bir ırkın monopolünde değil; dağ ile ovanın ekonomik ortaklığına dayanan, göçebe dalgalarla harmanlanmış çok uluslu bir töre havzasıydı.

* Teolojik yayılmacılığın arkasındaki jeopolitik hırs: Bugün buraları “kadim vatanımız” diye pazarlayanlar, aslında 9 bin yıldır değişmeyen o iktisadi gerçeğin peşindedir: Ovanın dağa, dağın yola ihtiyacı vardır. Siyonist teolojik manipülasyon, antik çağın yağmacı zihniyetinin modern kılıfından ibarettir.

150 yıllık kazılar, Rockefeller’ın fonladığı paralar ve müzeleri yağmalayanlar hep aynı yere baktı: Toros eteklerine.

Dicle, Fırat ve Mezopotamya ne hayali teolojik metinlerin vaat ettiği bir ırkın malıdır ne de safkan masallarının yurdudur. Rovandüz aynı Rovandüz, Horasan aynı Horasan, Zengezur aynı Zengezur. Dünya yine bu coğrafyadan şekil alacak, çünkü ova ne pahasına olursa olsun hâlâ dağa muhtaçtır; tarih ise saf ırk masalları yazanların değil, dağı ve yolu tutma iradesini gösterenlerin şahididir.

Necati YÜZÜAK